روایت تلخ از شناسایی کشته های اعتراضات در کهریزک

 «بچه خواهر من کشته شد.

این بچه 13 سالش بود.

نه معترض بود، نه اغتشاش کرد.

از سیاست هم هیچ چیزی نمی دونست.

من هم نمی دونم.

فقط می دونم که دیگه خواهرزاده ندارم و دیگه کسی نیست که بهم بگه خاله جان جان خاله.

- بچه ام رو باید با دستای خودم بفرستم زیر خاک.

بچه نازنینم رو باید با دستای خودم بفرستم زیر خاک.

فریاد این مادر، ظهر روز دوشنبه 22 دی 1404، در گوش تمام خانواده هایی که جلوی ساختمان پزشکی قانونی کهریزک منتظر شناسایی اجساد عزیزان شان بودند، پیچید.

دیر یا زود، آنها همچنین ضجه ای می زدند وقتی جوانان شان را لابه لای ان همه چهره بی جان پیدا می کردند و کد آبی رنگ 5 رقمی ثبت جسد را کف دست یا روی مچ شان می نوشتند تا در بهشت زهرا، کد را نشان بدهند و جسد را برای دفن تحویل بگیرند.

به گزارش تابناک به نقل از اعتماد؛ این، درد مشترک بود و شد.

سه هفته قبل، 7 دی ماه، روزی که چند کاسب فریاد اعتراض به گرانی سر دادند هیچ نمی دانستند که دامن این اعتراض چنین خونین خواهد شد.

مردمی هم که با کسبه همراه شده بودند چنین نمی خواستند.

ملت هنوز نمی داند برای آنهایی که پشت نقاب اعتراض و همراهی با مردم، مامور انتظامی و امنیتی را آتش زدند و سر بریدند و حالا ده ها جنازه سوراخ شده و بدون سر در سردخانه های امنیتی به جا مانده، چه اسمی انتخاب کنند.