ذوالفقار؛ موشکی که از دل تجربه جنگ زاده شد

وقتی نام «ذوالفقار» در ادبیات نظامی ایران شنیده می شود، بیش از آنکه یاد یک موشک بیفتیم، با مفهومی روبه رو می شویم که سال ها تجربه، آزمون و خطا، - به گزارش تابناک؛ذوالفقار نه اولین موشک ایرانی است و نه آخرین، اما جایگاهش در تاریخ صنعت موشکی ایران، جایگاه یک نقطه عطف است؛ جایی که دقت، برد، سرعت واکنش و پیام سیاسی، برای نخستین بار به تعادلی قابل اتکا رسیدند.

موشک ذوالفقار محصول دوره ای از تاریخ جمهوری اسلامی ایران است که تهدید دیگر فرضی نبود.

تجربه جنگ تحمیلی، حملات موشکی شهرها، ناتوانی در پاسخ متقارن و وابستگی کامل به واردات نظامی، همه در ذهن تصمیم سازان دفاعی ایران نقش بسته بود.

بعد از پایان جنگ، مسیر مشخص شد؛ اگر قرار است امنیت کشور به اراده دیگران گره نخورد، باید ابزار بازدارندگی بومی ساخته شود.

موشک، در این میان، به منطقی ترین انتخاب تبدیل شد؛ نه به عنوان سلاح تهاجمی، بلکه به عنوان زبان هشدار.

ذوالفقار در ادامه خانواده موشک های سوخت جامد ایران متولد شد؛ خانواده ای که از فاتح آغاز شد و آرام آرام با اصلاح برد، دقت و قابلیت بقا تکامل یافت.

آنچه ذوالفقار را از نسل های پیشین متمایز می کند، صرفاً عدد برد یا وزن سرجنگی نیست، بلکه فلسفه طراحی آن است.