شهادت لیاقت می خواهد که من و شما نداریم!

این جمله مثل پتکی بود که بر ذهنم فرود آمد.

شهادت نه عنوانی است که حادثه ای ناگهانی به کسی ببخشد، نه امتیازی که با عضویت در نهادی یا پوشیدن لباسی به دست آید.

- پایگاه خبری جماران، اپیزود اول میدان شوش انقلاب تازه جوانه زده بود؛ باغی که هنوز خار و گل درهم روییده بودند و کسی نمی دانست کدام شاخه میوه خواهد داد و کدام تنها سایه ای فریبنده است.

گرما گرم هیاهوی کمیته و کمیته بازی و هرکس سعی در سنجاق خود به انقلاب و کمیته.

در میان آن هیاهو، جوانی با ظاهری فریبنده، ریش های پرپشت و اورکت کُره ای خاکی از جنوب شهر که گذشته اش مثل کوچه های تاریک، پر از ردپاهای مشکوک بود و کمیته تنها برای او نقابی بود برای فریب؛ گرگی با لباسی سفید بر تن که دندان های تیزش زیر لبخند پنهان مانده بود.

خبر آمد میدان شوش انفجار مهیبی رخ داده، و فلانی در میان شهداست.

وقتی خبر رسید، پدرم که از زیر و بم زندگی و ادامه ی زندگی آن جوان بعد از انقلاب هم باخبر بود، آرام گفت: اگر چنین آدمی شهید شود، دیگر هیچ شهادتی را نمی توان باور کرد!! ساعتی بعد خبر رسید که در انفجار کور میدان شوش تهران، بمبی که در اصل برای هدف قرار دادن جوانان کمیته ای کار گذاشته شده بود، باعث شهادت 6 نفر شده است.