هویت در گرو سنت؛ نئوبانک داری در ایران: معماری آینده یا بازآرایی گذشته؟

رویکرد فعلی به نئوبانک داری، بیش از آنکه مسیر آینده را هموار کند، در حال بازآرایی ساختارهای گذشته در قالبی جدید است.

قوانین رگولاتوری می توانند «توانمندساز» (Enabler) یا «محدودکننده» (Blocker) نوآوری باشند و انتخاب میان این دو رویکرد، - هویت در گرو سنت؛ نئوبانک داری در ایران: معماری آینده یا بازآرایی گذشته؟ رویکرد فعلی به نئوبانک داری، بیش از آنکه مسیر آینده را هموار کند، در حال بازآرایی ساختارهای گذشته در قالبی جدید است.

قوانین رگولاتوری می توانند توانمندساز (Enabler) یا محدودکننده (Blocker) نوآوری باشند و انتخاب میان این دو رویکرد، سرنوشت صنعت فین تک یک کشور را رقم می زند.

دستورالعمل های بانک مرکزی در خصوص فعالیت نئوبانک ها، این نهادهای نوآور را با یک چالش هویتی روبه رو ساخته است.

ساختار ابلاغی که نئوبانک ها را ملزم به فعالیت صرفاً به عنوان بازوی دیجیتال بانک های سنتی می کند، نگرانی هایی را در خصوص سلب استقلال حقوقی و فنی ایجاد کرده است؛ امری که به اعتقاد کارشناسان، نوآوری را به لایه های سطحی محدود کرده و جذابیت سرمایه گذاری را کاهش می دهد.

به گزارش اقتصادآنلاین، این گزارش تحلیلی، ضمن بررسی سه لایه از این محدودیت ها، بر ضرورت حرکت به سوی یک رگولاتوری توانمندساز تأکید کرده و راهکارهایی چون مجوزهای لایه بندی شده (Tiered Banking Licenses)