آتش زدن کاهِ گندم به قیمت جانِ مردم

به گزارش خبرگزاری فارس از اهواز، گندم ها که یکی یکی به خوشه می روند، نسیم پرخروش تر از همیشه در دامنِ کشتزار پهن می شود تا عطر نانِ لابه لای این دانه های طلایی را تا عرش بالا ببرد.

دانه هایی که تبلور نعمت خداوند بر روی زمین است و غایتِ آروزی دست های پینه بسته ای است که روزها و ماه ها به شاخه های سبز چشم دوخته بودند به امید پایان خوشِ قصه ی گندم.

گندم ها دسته دسته، خرمن می شوند و کشتزار، بخشنده و با سخاوت، از ثمره ی جانش در جانِ حیات می دمد و به زمین و مردمانش قوت و روزی می بخشد.

کشتزار اما نمی داند که پس از ایثارِ گندم، آتشِ سوزان درانتظار خاک و اقلیم اش است.

آتشی که کاه و کلش باقیمانده ی آن ساقه های رنگین را می سوزاند و خاکستر می کند.

پایان فصل برداشت که از راه می رسد کم کم خوشه های پربارِ گندم و جو از زمین های کشاورزی جمع می شوند تا حاصل کار کشاورزان به سفره ی مردم برود و در این میان، برخی از کشاورزان اقدام به آتش زدن بقایای محصولات بر زمین مانده می کنند تا به گمانِ خویش زمین را برای کاشتی دیگر مهیا سازند.

پدیده آتش زدن کاه و کلش طی سالهای اخیر در میان گندم کاران رواج یافته است.

پدیده ای که در پس آن می توان عواقب نگران کننده ای را برای محیط زیست متصور شد.