نجوای دلتنگی با آقای شیرازی ها؛ زنجیر عشقت همه جا بسته به پام یا شاهچراغ

خبرگزاری فارس، شیراز؛ سمیه انصاری فرد: روز مجاورت با رستگاری رسیده و آفتاب خرداد نرم نرمک روی زمین پخش می شود.

همان آفتابی که مجابم می کند روبروی فوران حوض بایستم و قطراتی از آب را به صورتم بپاشم.

شاید ناخالصی را از من دور کند.

آمدم برای استجابت در جوار بقعه ای که اصلِ نور است.

همان که مدفنش از نور اطراف آن، نمایان شد.

انعکاس نورهای پاشیده روی زمین، کف دستم را نشانه می رود.

روز تکریم  صحن حرم، جلوه ای دیگر یافته.

روز، روز میلاد و تهنیت است.

روزی که نقاره زنان به صف می شوند و خادمان درگاه دست ادب به سینه می زنند و در صفوفی منظم، به آستان حضرت احمد ابن موسی(ع) عرض ارادت می کنند.

روز گل آرایی و گلاب پاشی.

روز غبار روبی.

همه چیز نو شده.

گویی امروز نوروز شاهچراغ است.

صحن منور باز هم رد نور را می کاوم.

آن را از کف دستانم به دلم عبور می دهم و با دلی که از درد جار می کشد و با گام هایی که به انعکاس زمان دل سپرده، به سمت ضریح حرکت می کنم.

نور روی آینه کاری دیوارها تلألو می یابد، دستانم روی آینه های قطعه قطعه سر می خورد و زبانم اذن ورود را جاری می کند.

در وجود تو چه چیزها است که نمی شناسم: در تو وارستگان سفر کرده گیتی، بار دیگر به خروش آمده و به دنیا سلام می کنند.