روایتی تلخ از زندگی با یک جانباز اعصاب و روان/ بعد از مجروحیت ارتباط عاطفی مان هم قطع شد

شنیدن این جملات در مورد همسرم از دکترها آنهم بعد از شهادت برادر و پدرم، برای من که دختری 24 ساله بودم با یک فرزند و آن شور و نشاط خیلی خیلی سخت بود.

- خبرگزاری فارس ـ گروه حماسه و مقاومت ـ زهرا بختیاری: صبح از خواب بیدار شده و آماده انجام کارهایمان می شویم.

فرقی نمی کند بیرون از خانه باشد یا داخل.

در میانه کار خسته می شویم و یک لیوان چایی می خوریم.

به سختی ها و کمبودهای مالی و اقتصادی مان فکر می کنیم.

گاهی سعی می کنیم بیشتر از روزهای دیگر کار کنیم و گاهی ترجیح می دهیم در خیابان با همسر، دوست و یا اصلاً تنهایی قدم بزنیم و به بهتر شدن حال و روزمان فکر کنیم.

به خانه بر می گردیم و شب به خواب می رویم.

گاهی از روزگار گله می کنیم و می گوییم چقدر این زندگی کسالت بار و روزمره است.

اما در همسایگی ما، یک خیابان یا یک شهر دیگر هستند خانواده هایی که زندگی روزمره شان از تلخ ترین روزهای ما هم سخت تر است.

تا به حال یک جانباز اعصاب و روان را دیده اید؟ خانواده اش را چطور؟ اصلاً شما حاضرید برای اعتقاد و کشورتان چه هزینه ای پرداخت کنید؟ حاضرید پدرتان یا همسرتان را در سخت ترین شرایط روحی بینید در حالی که گاهی به خانواده اش هم ضربات جسمی و روحی وارد می کند اما وقتی حالش خوب می شود اشک بریزد که مثلاً چه کسی صورت فرزندش را کبود کرده است؟ پروین ژیان پناه همسر