دیپلماسی قایق های توپدار ایرانی

گاه جمهوری اسلامی ایران به دریا از حدود 14 سال پیش تغییر کرد، محصول این تغییر نگاه و استراتژی را امروز می توان در سفر ناوگروه 86 به دورترین آب های جهان مشاهده کرد.

- : یک ناو هواپیمابر 100 هزار تن دیپلماسی است ؛ این جمله مشهور را هنری کیسینجر حدود نیم قرن قبل، در دوران تصدی وزارت امور خارجه آمریکا گفته است.

ریشه این جمله به قرن نوزدهم بازمی گردد.

آن زمان کشورهای استعمارگر غربی از روشی خاص برای تأمین منافع استعماری خود استفاده می کردند.

نمایندگان سیاسی و تجاری این کشورهای قدرتمند به سایر کشورها رفته و با سران آنها وارد مذاکره می شدند.

همزمان با اعزام این فرستادگان، کشتی های جنگی نیز در نزدیکی سواحل کشور مورد نظر استقرار می یافتند.

کشور میزبان از حضور کشتی های جنگی در سواحل خود باخبر شده و فرستادگان غربی به پشتوانه نیروی دریایی خود، آنچه می خواستند به طرف مقابل دیکته می کردند، بدون آنکه به استفاده عملیاتی از کشتی ها نیازی باشد.

این روش تهدیدآمیز و مرسوم، بعدها به دیپلماسی قایق های توپدار مشهور و وارد ادبیات روابط بین الملل شد.

علی رغم گذشت حدود دو قرن از این ماجرا، این دیپلماسی همچنان مورد استفاده است.

جیمز کیبل افسر نیروی دریایی و دیپلمات انگلیسی طی بیش از دو دهه با سلسله نوشتارهایی به تشریح این دیپلماسی پرداخت.