محمود دولت آبادی: در زندان پهلوی هم به زبان فارسی فکر می کردم/ زمانی که کلیدر را می نوشتم، بارها از آن روستا بیرونم کردند/ هیچ وقت از نویسندگی پشیمان نشدم/ تاریخ ما تراژدی است!

می گویند، آثار شما با طنز فاصله دارد و دولت آبادی می خندد و می گوید: «آخر تاریخ ما تراژدی است.

» و آنها «به جای خالی سلوچ» اشاره می کنند.

دولت آبادی می گوید: - به گزارش جماران؛ روزنامه فرهیختگان نوشت: دولت آبادی دعوت شان کرده است به کافه تا با هم ملاقاتی داشته باشند.

برای روایت این دیدار باید کمی به عقب برگردم به روزی که درحال قدم زدن در بخش بین الملل بودم و با صدای خوشحال خبرنگار ایسنا که صدایم می کرد، برگشتم و تندتند شروع کرد به توضیح دادن که با نویسنده های تاجیکستان صحبت می کردم، گفتند دوست دارند با محمود دولت آبادی صحبت کنند و زنگ زدم و همه شان با او صحبت کردند و دولت آبادی خواسته تا آنها را ببینند و قرار شد با هم این کار را انجام بدهیم.

روز قرارمان همه کارها را از صبح در نمایشگاه انجام دادیم و برای اینکه ساعت 5:30 به کافه برسیم با نویسنده های تاجیک ساعت 4:30 قرار گذاشتیم اما وقتی دنبال شان رفتیم گفتند به هتل رفتند و خودشان به کافه می روند.

زودتر از ما رسیده بودند مشغول گپ وگفت بودند.

دولت آبادی بعد از رسیدن مان شروع به تشکر کرد، از اینکه باعث شدیم تا این دوستانی تاجیکستانی را ببیند و بهمن یارمرادی یکی از نویسنده های تاجیکستانی شروع به صحبت کرد، انگار نمی خواست هیچ لحظه ای را از دست بدهد و برایش مهم بود که همه حرف هایش را بزند.