روایت زندگی فردی که دلسوزی، محور زندگی اش بود/ شیخ محمد واله اهل و دوری از شهرت

  پسر بزرگ شیخ محمد واله در گفت وگو با خبرنگار فارس در مشهد گفت: ابتدا باید بگویم که درک روحیات مرحوم واله برای من که فرزند او هستم مشکل است.

او در کاشمر با دختر عمه اش ازدواج کرد.

مدتی در کاشمر، نزد علمایی که در آن زمان آن جا حاضر بود درس می خواند.

سپس حدود یک سال بعد از ازدواج به مشهد آمد و با میرزا جواد آقای تهرانی، حاج آقای مروارید، آیت الله علمی، آیت الله میلانی حاج شیخ مجتبی قزوینی و شیخ هاشم قزوینی و یک سری علمایی که در مشهد بودند ارتباط داشتند.

تا جایی که بنده یادم می آید او عمدتا پای درس میرزا جواد آقای تهرانی و حاج شیخ حسنعلی مروارید حاضر بود و سال های متمادی در مشهد منبر داشت.

دلسوزی؛ مهم ترین ویژگی اخلاقی شیخ محمد واله   محمدرضا واله ادامه داد: آن چیزی که بیشتر از همه در زندگی پدرم به چشم می خورد دلسوزی است.

من ندیدم فرد دیگری تا این حد دنبال مهربانی کردن به مردم باشد.

مثلا اگر احساس می کرد به وجنات طلبه ای می خورد که به او امیدی باشد او را به خانه خود می آورد، جا و مکان می داد و پدرانه پذیرایی می کرد.

این دلسوزی در زندگی او نمود آشکاری داشت.

حاج آقای واله در حقیقت، مصداق بارز دعای شریفه و لاتخرجنی من التقصیر است.

او همیشه خود را پایین تر از باقی می دید و در همه حوادث، خود را مقصر می دانست.