پای درد دل مادرانی که دلشان خون است، اما لب شان خندان/اختلال اوتیسم ، کابوس رؤیاهای مادرانه!

سور و ساط جشن و شادی برپاست.

ریسه ها، بادکنک ها، فرفره ها و شیرینی های خوشمزه حکایت از تولدی پرشور و هیجان دارد، یک جمع با صفا از بچه های اوتیسم.

- گروه زندگی_هانیه ناصری:  هر طور که حساب می کنی آخرِ آخرش 6_7 سال است و بس! بقیه اش می ماند برای مدرسه و معلمی که قرار است به قول معروف مادر دوم باشد و آموزش الفبا و چگونه خواندن و نوشتن سهم او .

یک جورهایی تقسیم کار بین مادر و مدرسه.

اما این مادرها حسابشان فرق می کند! انگار رنج تنها بودن پایشان نوشته شده است.

هم مادرند هم معلم.

هم مادرند هم دوست و رفیق.

اصلاً هم مادرند و هم همه چیز و همه کس.

فرشتگانی که از همان روز که درد شیرین مادری به جانشان افتاد، بساط خواب و خوراک را جمع و کنار تمام منیّت هایشان بقچه کردند.

بقچه ای که سالیان سال است، خاک می خورد و افسانه شده است.

مقدمه کافیست! بیایید به یک میهمانی کوچک برویم.

یک میهمانی صمیمی کنار مادرهایی که دلشان خون است، اما لبشان همیشه خندان.

*اینجا پیست دوچرخه سواری سرخه حصار است  مادر که باشی دلت بی بهانه برای جگرگوشه ات غنج می رود.

از همان نخستین گریه، طاقت اشک هایش را نداری و دلت می خواهد دنیا نباشد و او باشد تا آب در دلش تکان نخورد.