روایتی از پشتکار و موفقیت بانوی خراط لرستانی/ خانم محمدی به چوب ها جان می بخشد

وقتی مطلع می شوم شهناز محمدی در زیر زمین خانه اش خراطی انجام می دهد کنجکاو می شوم.

پس از پرس و جو شماره تلفنش را پیدا می کنم و یک قرار مصاحبه می گذارم.

- خبرگزاری فارس لرستان_ نسرین صفربیرانوند؛ عصر یک روز بهاری راهی کارگاه خانم شهناز محمدی می شوم، ماسک و لباس هایی که خاک اره روی آن را پوشانده کار او را به خوبی توضیح می دهد.

من را به سمت کارگاهش که در زیرزمین خانه اش است هدایت می کند، به محض ورود به زیر زمین بوی چوب مشامم را نوازش می کند.

همه هوش و حواسش به کار است تکه های چوب، دستگاه خراطی، مغار و سنگ فرز کارگاه خانم محمدی که حدود دوازده متر است را در برگرفته.

ماسکش را که پایین می آورد زنی را می بینم با گونه های استخوانی که سنش به پنجاه می خورد، با وجود اینکه سنش زیاد نیست اما زندگی و فراز و نشیبش او را پخته کرده است.

وقتی پشت دستگاه خراطی قرار می گیرد و با ظرافت مشغول صیقل شکلات خوری می شود، در دلم به او احسنت می گویم.

هنگام کار همه هوش و حواسش پی کارش است.

دستانش را که نگاه می کنم، می بینم ظرافت زنانه جایش را به زمختی داده.

خراطی شغلی مردانه است یا حداقل من در خرم آباد نشنیده ام که زنی مشغول خراطی باشد.

  خانم محمدی چوب را می ستاید او عاشق بوی چوب است و به قول خودش با چوب و بوی چوب زندگی می کند.