عشق بازنشستگی نمی شناسد/ روایت آقای معلمی که کودکان بازمانده از تحصیل را باسواد می کند

به گزارش خبرگزاری فارس از لارستان، معلمی شغل انبیاء است این جمله را به وفور در زندگی شنیده ایم و صد البته شاهد این رسالت پاک بر دوش معلمان بوده ایم.

آنانی که سمبل دانایی و ایستادگی اند، درسشان زمزمه محبت و شیوه شان مهربانی است و بشر تا ابد الدهر هرچه کسب کند مرهون تلاش های بی وقفه این قشرِ عاشق است و چه خوب حقشان را ادا کرد مولای متقیان که فرمود: هرکس کلمه ای به من بیاموزد مرا بنده خویش کرده است .

چشمانم را به روی هم می گذارم و مرغ خیالم را پر می دهم به گذشته ها؛ به آن روزی که هفت سالم شد؛ منِ کودک هفت ساله در عالم خیال خودم غرق بودم، چیزی از این جهان برایم خوانا و قابل نوشتن نبود.

کتاب داشتم اما خواندن نمی دانستم، مداد داشتم اما نوشتن بلد نبودم، من نیازمند دمِ مسیحایی بودم که در من بدمد و جانم را از جهل دور و به سمت نور هدایت کند.

من نیازمند معلم بودم؛ پایِ درسِ معلم، دانایی آموختم.

از الفبا تا دو دو تا چهار تا.

من بزرگ می شدم و از کلاسی به کلاس دیگر در مسیر علم کوچ می کردم، مأنوس با معلمانی که لبخندشان و صبرِ بی نظیرشان در برابر شیطنت هایمان از پس سالها هنوز در کُنج ذهنم به یادگار مانده است.

دستی مهربان برای محرومان به راستی که معلمان اسطوره صبر و عشقند، این را در مسلک آقا معلم یعقوب جواهر می بینم که اگرچه 30 سال عاشقانه طلایه دا