تلألو رنگ خدا در کلاس درس استثنایی آقای معلم/ خدمت و برکت در بهشت گمشده خدا

خبرگزاری فارس-همدان، سولماز عنایتی: پشت پنجره های آهن کشی شده با پرده های سبزرنگ پارچه ای چشم شدم و گوش سپردم به نوای بابا آب داد ، یک بار نه! صد بار خواند بابا آب داد .

به خیالم صد و یکمین بار را می گفت بابا نان داد اما باز هم بلند بلند خواند بابا آب داد .

تکرار از پی تکرار صوت به سکوت نشسته کلاس بود، آنقدر گفت که آخر پسر بچه ها از پی هم گفتند بابا آب داد .

آن روز همه ی زنگ فارسی شد بابا و آب و داد و شوق یادگیری جمله.

همه ی روز و ساعتش همین بود، الف، ب، پ تا ه و ی بعد هم بابا آب داد و بادبادک در باد و ابر باران دارد .

قصه اش قصه خواندن بود و نوشتن، بخوان به نام معلم، بنویس به نام معلم اصلا یادبگیر به حرمت نامش.

  همان جا بغل به بغل پنجره های میله ای به نام معلم و به شوق صدای آرام و از ته چاه درآمده تک تک بچه ها  آرام آرام باران شدم درست وقتی آرام آرام باران آمد را خواندند و باران زیر پلک کوچکشان جمع شد.

باران یک طرف، خنده آویزان گوشه لب شان یک طرف، محبت گُل کرده وسط کلاس هم طرف دیگر؛ باید چشم شوید و زنگ به زنگ پای الفبای زندگی دانش آموزان استثنایی آقا معلم بنشینید و آنچه از دل برمی آید را روی دیده بنشانید.

اینجا کلاس اول دبستان مدرسه استثنایی است، جایی که چشم ها و دل ها زبان و گوش دارند و سری از هم سوا، جایی که صدای آقا معلم قاصد روزهای خوب