خلیج فارس، اَبَر آبراه مهربان

برای مردم ساحل نشین، دریا به گونه ای دیگر معنی می شود.

از لحظه چشم گشودن تا هنگامه ی مرگ، در کنار دریا زندگی کردن، این پهنه ی آبی را به یکی از اعضای خانواده شما تبدیل می کند.

- عضوی که در روزهای شادی اش نان را بر سفره شما می گذارد و در روزهای غمش، جوانان تان را می بلعد.

هسته ی اولیه شهر بوشهر را در کنار دریا نهاده اند.

از محلات باستانی ریشهر و هلیله و بندرگاه تا محلات تاریخی بهبهانی و جبری و ظلم آباد (صلح آباد) و جفره، همگی نه در همسایگی دریا، بلکه به نوعی زیر یوغ دریا ساخته شده اند.

چرا که ارتفاع کمتر برخی از محلات نسبت به دریا، این شبه جزیره را به گواه سیاحان خارجی به دریایی تربن شهر جهان تبدیل کرده است.

این هم نشینی با دریایی به نام خلیج فارس ، مدل ویژه ای از زیست را برای مردمان هر دو سوی این آبراه ایجاد کرده است.

از زمانی که مهاجرت در دو سوی خلیج فارس، نوعی مهاجرت درون سرزمینی محسوب می شد تا دوره ظهور نفت و گسست های سیاسی، مراودات مردم شمال و جنوب خلیج فارس همیشه نوعی از مهر و صمیمیت در خود داشته است.

به گزارش ایسنا، ناخدا عبدالرسول غریبی، یکی از پیشکسوتان حوزه دریانوردی سنتی در خلیج فارس است و تا کنون سه کتاب جفره ماهینی ، قهوه خانه ساحلی و جمو از وی به چاپ رسیده است.