«حاج حسین» و شهادت، دلبرانه ای از جنس سماجت/ «بادپای» طوفانی، نسیم تواضع و فروتنی

 خبرگزاری فارس _ کرمان، آمنه شهریار پناه: کرمان مردان مرد زیادی دارد که هرکدام کوهی از غیرت اند، حیدریون باوفایی که خیبرها فتح کردند اما در پناه ماه اند، نورشان در نور خورشید مقاومت ادغام شده و چندان دیده نمی شوند.

 روایت امروز قصه ی دلچسبِ یکی از همان مردان خداست، کسی که شهادت را سخت به دست آورد، در راهش سماجت داشت، عارف شهیدی که حاج قاسم وصیت کرد در کنار او آرام بگیرد، به حسین گفته بود شهید نمی شوی! اما حاج قاسم راهش را به او یاد داد و بعد از آن هم هیچ وقت دلش نیامد اطرافش را نگاه کند و ببیند حاج حسین بادپا نیست.

 حسین آقا از نوجوانی با جنگ آشنا شد، از همان زمان هم با حاج قاسم گره خورد، قصه آنها روایت دو فرد نیست، رفقای گرمابه و گلستان بودند، دوستانی از جنس آسمان و فرشتگانی از جنس نور .

بادپا در جبهه مخلصانه زحمت کشید و یکی از چشم هایش را پیش از خودش به بهشت فرستاد و جانباز 70 درصد شد، اما شهادت روی دلش مانده بود.

 بارها در عملیات های جنوب شرق با اشرار و عناصر ضد انقلاب درگیر می شد و بی پروا به استقبال شهادت می رفت و باز هم از آن محروم ماند.

 حاج حسین بازنشست شد اما در عین حال دنبال روزنه هایی می گشت تا نوری از آن ساطع و او را سوار بر بال ملائکه کند و به معراج برساند.