دخیل عشق پای دیگ های حسینی/ پهن شدن سفره های افطاری در تبریز

بوی غذا کل فضای باغ را پر کرده بود، صبح اول وقت و سرمای بهاری تبریز بیشتر از قبل عرض اندام می کرد، اما عشق به امام حسین(ع) گرما و سرما و صبح و ظهر و شب نمی شناسد.

- تبریز- بوی غذا کل فضای باغ را پر کرده بود، صبح اول وقت و سرمای بهاری تبریز بیشتر از قبل عرض اندام می کرد، اما عشق به امام حسین(ع) گرما و سرما و صبح و ظهر و شب نمی شناسد.

خبرگزاری مهر ، گروه استان ها- اسرا درویشی؛ همه بخشی از کار را به دست گرفته بودند، تعدادی ظرف ها را می شستند، بعضی ها مرغ را سرخ می کردند و تعدادی هم مشغول آبکشی برنج.

آرم ما ملت امام حسینیم روی تمامی پیراهن های سیاه آنها بود، به عشق امام حسین (ع) اشک می ریختند و کار می کردند.

ماه رمضان و به ویژه شب های قدر که می رسد دیگ های نذری هم برپا می شود، فرقی ندارد در خانه خود فقط یک قابلمه شعله زرد بپزی، یک دیگ آش و یا 72 دیگ غذا به نیت 72 شهید کربلا؛ همه ی آن ها با چاشنی عشق به حسین (ع) و علی (ع) پخته می شوند.

به سفارش یکی از دوستانم به اردوگاه الغدیر رفتم که دیگ های نذری مرکز نیکوکاری شهید آقا مهدی باکری برپا بود.

صبح ساعت هشت راه افتادم تا زمان تبخ غذاها به آنجا برسم، مقصد من اردوگاه الغدیر بود که کمی از تبریز فاصله داشت، حتی فکرش را هم نمی کردم که روزی در اینجا نذری پزون باشد، تا بوده و به یاد دارم اردوهای دانش آموزی را به