اینجا خانه ما| تیم فوتبالِ آزادسازی قدس!

رفتیم راهپیمایی! چند تا گروه سرود دیدیم.

بابا پول داد من به فلسطینی ها کمک کردم.

اونجا فوتبال دستی گذاشته بودن بازی کردیم.

خیلی خوش گذشت!علی ماموریتش را به خوبی انجام داده و حسابی دل سجاد را آب کرده.

- گروه زندگی:  این، روایت جریان زندگی است.

زندگی، در خانه ما! - ما برگشتیم! مثل زنگ ساعت رومیزی، کشدار و بلند اعلام حضور می کند.

با صدایش هم من از خواب می پرم هم زهرا.

- علی! مگه نگفتم مامان اینا خوابن، سروصدا راه ننداز؟! مقداد پشت سر علی وارد می شود و درحالی که دارد در خانه را می بندد، او را توبیخ نرمی می کند.

اما علی هشت ساله، اصلا گوشش بدهکار نیست! از راهپیمایی برگشته، اما اینقدر سرخوش است که انگار از فتح قدس برگشته! - چرا ما رو بیدار نکردین؟ چرا تنهایی رفتین؟ حسرت دویده در جانم و احساس بی توفیقی می کنم.

مقداد با بی خیالی جواب می دهد صدات کردم، بیدار نشدی.

امیدی هم نداشتم بیدار بشی .

چشم هایم را می مالم و زهرا را که پس از مقداری گیجی از سروصداها، تازه به گریه افتاده، بغل می کنم.

- واقعا صدا زدی مقداد؟ یا ترجیح دادی سبُک و بدون بچه کالسکه ای، بزنین به چاک؟! مقداد چشمکی می زند.

- صدا زدم.

اما خیلی اصرار نکردم! - تو که می دونی راهپیمایی روز قدس چقدر برای من مهمه.