نیم نگاهی به زندگی «پیر مغان همدان»/ مردی که خود را وقف ستیز با جهل کرد

بسیاری او را عاشق علم یا خادم معرفت خواندند، اما اذکایی ضمن اینکه از الطاف این افراد قدردانی می کند، انگیزه خود را چنین بیان می کند:« انگیزه درونی من در پدیدآوری این اثرها برخلاف آنچه می گویند اصلاً عشق و شیدایی یا خدمت به علم نیست؛ - خبرگزاری فارس- همدان، علی پنبه ای: نخستین روز عید نوروز 1402 و در نخستین ساعات بود که به همراه دوستان و نزدیکان او، خودمان را به منزلش رساندیم.

کفش ها را که درآوردیم، خودمان مرتب کردیم و جلوی در گذاشتیم، عادت همیشگی اش بود که کفش های مهمان را جفت کند و تا مقابل در حیاط  بدرقه.

فقط این اواخر بر اثر بیماری که بر او مستولی شده بود و به اصرار ما تنها تا جلوی درب ساختمان می آمد و این رسم را به جا نمی آورد.

اتاق ورودی ساختمان مهیا بود تا هرکس از راه می رسید پذیرایی شود.

بیش از یک ساعت مشغول سخن گفتن بودیم، شعر منوچهر آتشی را برایمان با آن لحن حماسی اش خواند، منقلب شد و اشک چشمانش جاری؛ از اینکه بگوییم و بخندیم لذت می برد و می گفت: هیچ چیز برای من زیباتر از این نیست که جمع شوید و بگید و بخندید.

سر کوک که می شد، سعی می کردیم که سئوال های بزرگ به ظن خود از او بپرسیم.

ذهن او گنجینه بزرگ علم، تاریخ و فلسفه ایران زمین است از باستان تا امروز.