روایتی از شور و حال مردم قزوین در شب نگارش تقدیرها/ هیاتی که سقفش آسمان بود

همه قرآن به سر و با بلند کردن دست خالی سمت آسمان که ای خدا، من را ببخش برای گناهانی که لذتش رفته اما مسئولیتش مانده است.

شوق بندگی آنجایی بود که امشب همه خالصانه و عاجزانه به پا ایستادن و یک صدا شدن: - به گزارش خبرگزاری فارس از قزوین، مراسم احیای سومین شب از لیالی قدر با حضور پرشور مردم قزوین برگزار شد.

خبرنگار فارس با حضور در یکی از محافل شب گذشته به تشریح حال و هوای مردم پرداخته است.

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی  آن شب قدر که آن تازه براتم دادند.

شب قدر است و احیای قلب.

هوای بارونی و شب قدر و زیر باران دعا کردن و از ته دل از خدا خواستن و با خود زمزمه کردن یا مقدر الخیر.

در کنار این حس خوب، ترسیدن از اینکه ای خدا من، من خود آگاهم که بد کردم، من خود آگاهم که در بندگی ات سستی و کوتاهی کردم.

اما اگر بخشیده نشوم چه کنم؟ اگر دعاهایم را رد کنی چه کنم؟ اما.

  خدای من  محبوب من   تو قاضی پرونده سیاه من هستی، مبادا حسابرسی من را بر پایه عدالت خود قرار دهی، که آن موقع دستم خالیست.

خطاهایم را نادیده بگیر و بنابر کرامتت، بزرگی ات و رحمتت قضاوتم کن.

اگر قرار نبود من را ببخشی و قلب بنده بی وفایت را احیا نکنی، هیچ گاه او را دعوت نمی کردی.

هیأتی که سقفش آسمان بود  از سه سال پیش با شیوع کرونا، بساط دروهمی ها در هیأت خیلی کمرنگ شده بود، اما امسال