پیشینه «قدریه»سرایی در شعر پارسی

اگر بخواهیم پیشینه «رمضان ستایی» و «قدریه سرایی» در شعر و ادب پارسی را بررسی کنیم، باید به به قرن های ششم و هفتم برگردیم و سراغ شاعران سبک عراقی را بگیریم.

- رضا اسماعیلی می گوید: اگر بخواهیم پیشینه رمضان ستایی و قدریه سرایی در شعر و ادب پارسی را بررسی کنیم، باید به به قرن های ششم و هفتم برگردیم و سراغ شاعران سبک عراقی را بگیریم.

در سده های آغازین شعر پارسی و علاوه بر این که نشان امیدبخشی از قدریه سرایی نمی بینیم، با نوعی رمضان ستیزی نیز روبه رو می شویم.

این شاعر و پژوهشگر در یادداشتی که در اختیار ایسنا قرار داده به پیشینه رمضان و شب قدر در ادب پارسی پرداخته و نوشته است: روح رمضان، دعوت به تهذیب و تزکیه، خویشتن داری، خودسازی، دیگردوستی و ضعیف نوازی است.

ارزش هایی که پیش از اسلام نیز مورد تکریم ایرانیان بوده است.

ایرانیانی که بر اساس تعالیم دین زرتشت بر اصل گفتار نیک، کردار نیک و پندار نیک پای می فشردند، این شعار را به صورت برجسته تر در آموزه های اصیل دین اسلام متجلی دیدند و با رضایت کامل این دین مبین را پذیرفتند.

پذیرش اسلام از سوی ایرانیان، پذیرشی توأم با شناخت و همراه با آزادی انتخاب بوده است.

مردم ایران که ذاتی یکتاپرست داشتند، با آزادی عمل کامل و آغوش باز، اسلام را پذیرفتند، زیرا حقانیت این دین الهی را که یکتاپرستی، �