تو باید می آمدی سید!/ قتل گاهی به نام «فکه» و شهیدی به نام «آوینی»

تو باید به قتل گاه می رفتی سید.

آن هم با پای خودت.

و آن پاهای جنگ زده را روی شن های روان فکه جا می گذاشتی.

تو باید می آمدی سید! - خبرگزاری فارس؛ حنان سالمی: ای کاش بودی.

دست ما را می گرفتی.

و با خودت می بردی به آسمان ها.

این روزها ما از همه ی راه هایی که به نور می رسد وا مانده ایم! راستی سید، الآن اگر بینمان بودی چند ساله می شدی؟ به حساب سر انگشتیِ تاریخ تولد شناسنامه ات هفتاد و شش ساله؛ درست است؟ سنِ واقعا قشنگی ست؛ نه؟ اوج پختگی یک انسان در دنیای خامی ها؛ آدمیزاد در این سن و سال، مقهور گذشته است و مبهوت آینده.

حتما هم موهایت خیلی سفید شده بود.

شاید هم قدت خمیده.

و سوی چشم هایت ضعیف تر.

ولی الآن اگر بودی، مطمینم باز هم همان اورکت سبز بلندت را می پوشیدی و کلی حرف حساب برای گفتن داشتی؛ حرف هایی که رنگ خون داشت و عطر ملکوت.

حرف هایی که از قلب تو می آمد و می نشست توی سینه های ما.

حرف هایی که حق بود حتی در میدان جنگ! راستی سید، چه شد که جنگ برای همه تمام شد اما برای تو تمام نشده بود؟ چرا همه پشت میزها نشستند و تو بلند شدی؟! فروردین سال 1372 که وقت بزرگ شدن بود توی دنیای آدم های کوچک.

وقت مدیر شدن.

وقت پول پارو کردن.

یا حتی وقت یک نفس راحت کشیدن.