یاد حاج میرزا هرگز نمی میرد/ فرمانده در جستجوی شهادت

نیمه فروردین که می شود هرم نفس حاج میرزا در سرسرای شهر می پیچد و یادش در دلمان دوباره زنده می شود، البته که یادش همیشه ی روز و هفته و سال زنده است ولی به وقت اواسط فروردین دلتنگی ها اوج می گیرد و صدای پدرانه اش در گوش تک به تک مردم این دیار زمزمه رشادت می کند، - خبرگزاری فارس-همدان: نیمه فروردین که می شود گرمای نفس حاج میرزا در سرسرای شهر می پیچد و یادش در دلمان دوباره زنده می شود، البته که یادش همیشه ی روز و هفته و سال زنده است ولی به وقت اواسط فروردین دلتنگی ها اوج می گیرد و صدای پدرانه اش در گوش تک به تک مردم این دیار زمزمه رشادت می کند.

اصلا یک شهر تصویر حاج میرزا می شود، تصویر حضورش دوش به دوش مردم بعد بغض آویزانِ چشمان همان شهر می شود و تنها راه رهایی از دلتنگیِ ریشه دوانده، اتاق معروف حاج میرزاست، درست تنها راه زل زدن به پاهای نصفه و نیمه اش روی طاقچه است.

شال و کلاه و میان سرما و گرمای فروردین قدم تند کردم و زنگ دَر خانه حاج میرزا با پرچم همیشگی حسینی را نواختم.

بی معطلی با استقبال گرم پروین خانم روبرو شدم.

ولی گپ و گفت و خوش و بش تمام نشده به دیوار شهدای حاج میرزا پناه بردم و لختی دور از دنیای امروز ساز اشک کوک کردم و دلتنگی دَر.