غوغای کوچِ سیاه چادرنشینان فارس از جغرافیای غم انگیز ایل/ وقتی سمفونی شورانگیز زندگی در مناطق عشایری ناکوک می شود

به ظاهر رها و بی دغدغه اند، بی دغدغه از زندگی ماشینی و فارغ از خانه های سنگ و سیمانی.

اما این فقط یک روی سکه است.

زندگی عشایری بر خلاف ظاهر ساده و بی آلایشش بر مدار رنج می چرخد.

- به گزارش خبرگزاری فارس از شیراز، مدت هاست که از چشمان بی فروغ و چهره های پرچروک عشایران جنوب استان فارس که زانوانشان دیگر رمقی برای ایستادگی در مقابل ناملایمات زندگی ایلیاتی ندارد، گلایه ها جاریست.

 جمعیت عشایری استان فارس با همه نا خوشی ها و به یغما رفتن دلخوشی های کوچ نشینی در پی خشکسایهای اخیر ، هنوز به این سبک و سیاق از گذران عمرشان علاقمندند و زندگی در میانشان جریان دارد.

در میان مصائب ریز و درشت این جمعیت مولّد کشور، آنان، آن سوی کوه و ما این سوی کوه هستیم.

  با شروع فصل بهار، کافیست تا با گذر از مسیرهای سخت و ناهموار، سمفونی کوچ عشایر را از صدای دیلینگ دیلینگ زنگوله گوسفندان شنید.

   اینجا زرین دشت است، شهرستانی با بیش از 80 هزار نفر جمعیت درشرقی ترین منطقه از جنوب استان فارس.

   جایی که با همه محرومیت هایش ، زندگی عشایری با همه رنج ها و مصائبش جریان دارد.

جایی که هنوز صدای شروه خوانی زنان ایل با نوای جانم مَشک ، جانم مَشک ، ای من به قربان مَشک مَشک میزنم هفت وهشت،قربان صدات جانم مَشک در هنگامه مشک زنی به گوش می رسد.