جاده پیچید، آموزش و پرورش نپیچید...!

وزیرِ کنار گذاشته شده، در 16 ماه وزارتش مشاوران و مدیرانی منصوب کرده که بعضاً حتی یک روز سابقه کار مدیریتی در مدرسه، منطقه، اداره یا سازمان ندارند.

-   عصر ایران؛ دکتر مرتضی نظری* - چیزی نزدیک به نصف قوه مجریه با حدود 800 منطقه، 106 هزار مکان آموزشی و 900 هزار نفر پرسنل و با بالاترین سطح تماس انسانی با کل جامعه ایران: وزارت آموزش و پرورش  ریل گذاری نظام آموزش رسمی در ایران از ابتدای شکل گیری، بر مدار رقابت، تنبیه و پاداش، نخبه گرایی، تمرکزگرایی و جداسازی بنیان گذاری شده و اگرچه دولت های مختلف قبل و بعد انقلاب، لوکوموتیوران این قطار را بارها و بارها تعویض کردند اما مطلوب که حاصل نشد هیچ، بلکه مسأله ها و چالش ها بیشتر شد.

قبلاً در کتاب مرگ مدرسه (1397) و به تازگی در کتاب آمرانگی و آموزش نوشته ام که ابرچالش های آموزش و پرورش با آمد و رفت وزرا حل و رفع نمی شود.

آنچه موضوعیت دارد، مبانی نظری و فلسفی آموزش و پرورش است که من از آن به ریل تعبیر کرده ام.

تا ریل قطار درست نشود، هرگونه سوخت رسانی و رسیدگی، اتفاقاً به انحراف بیشتر این قطار می انجامد.

   سبک حکمرانی در پهنه آموزش کشور، رضایت آفرین نیست چون زمینه فکری مدیریت آموزشی، با پیشرفت همبستگی ندارد.