روایت فارس از بحران مدیریت در مدیریت بحران های استان/ به بهانه 98 سالی که با سیل آغاز شد

بحران مدیریت در استان فارس به قدری هویدا است که اغلب مواقع، هر حادثه ای چه طبیعی و چه انسانی خیلی سریع به فاجعه و تراژدی غمبار با ابعاد وسیع جهانی تبدیل می شود.

- فروردین 98، سالی که از بهارش پیدا بود که نکو نخواهد بود؛ یادآور مسافران خسته جانی است که دلشان به وصل گل و بلبلِ صبا خوش بود و آمده بودند در شهرِ شعر و ادب، زیر سایه سار بید و انار و سرو و چنار دمی بیاسایند و به ترنم سهره و بلبل بر روی چمن و گل گوش دهند.

مسافرانی که زیباترین ورودی شهری ایران، دروازه قرآن را مامن امن خود قرار داده بودند اما خبر نداشتند که برخلاف خالق بشر که احسن الخالقین است و همه چیز را به بهترین نظم می آراید برخی مدیران سابق و اکنون این شهر با دست بشر و با بی تدبیری کاری کردند که کام وی و همسفرانشان در شهرِ شهد و شکر و گل، تلخ شود و نعمت شیراز برایشان محنتی بی شمار پدید آورد.

وقتی بحران مدیریت، شیراز را به عزای میهمانانش نشاند دروازه ای که از تنگ الله اکبر آغاز می شد و قدیمی ترها عقیده داشتند هر مسافری که از هر بوم و بر پای به تماشای شیراز می گذارد و هر باغبان که گل به سوی برزن می آورد، شیراز را از این نقطه به یاد می آورد؛ آنجا که قبل از ورود به شهر سروهای سرافراز بر بلندای این تنگه دلباز با مشاهده جلگه سرسبز و دل انگیز شهر راز و با دیدن باغزارهای قصردشت