پُخل بافی خراسان رضوی به روایت تنها بازمانده

در گذشته های نه چندان دور زنان روستایی در کنار کارهای کشاورزی و دامپروری، هنرهای دستی فراوانی را انجام می دادند؛ هنرهایی که امروزه بسیاری از آن ها کم یاب شده و دیگر اسمی از آن ها برده نمی شود.

- پُخل بافی یکی از همان هنرهایی بوده که وقتی وارد خانه های زنان روستایی می شد دور هم جمع و مشغول بافت آن بودند.

(در گذشته، زمان برداشت گندم زنان روستایی خوشه ها را با ساقه درو کرده و قسمت بند خوشه که دانه های گندم به آن چسبیده را، جدا و بخش بدون بند را برای بافت سبد بکار می بردند.

) فاطمه ابراهیم ‏زاده اکنون تنها میراث دار این هنر در منطقه خراسان رضوی است، او از 10 سالگی پُخل بافی (سبدبافی) را از مادربزرگش آموخته و اکنون این هنر را به دیگر زنان روستا آموزش می دهد.

وی که اکنون در یکی از روستاهای منطقه ترشیز در جنوب غربی خراسان رضوی به انجام این هنر مشغول است، در گفت و گو با ایسنا گفت: در گذشته اکثر خانم های روستا چون ظرفی در خانه نداشتند، سبد حصیری می بافتند.

او که از حدود 10 سال قبل به صورت حرفه ای کارش را شروع کرده و اکنون به عنوان تنها بازمانده این هنر در جنوب غربی خراسان رضوی، به همراه بسیاری از زنان روستا مشغول تهیه سبدهای میوه، تخم مرغ، مسافرتی، زیر قابلمه ای، سطل زباله، قاب گلدان، شکلات‏خوری، قندان و.