رد پای گِرده های سبزی نشان در رمضان همدان

خبرگزاری فارس-همدان، سولماز عنایتی:   دو زرده یا ساده؟ ، جمله ای بود که بهار پنج سالگی ام را ماندگار کرد.

درست وقتی با دامن پروانه ای مامان دوز و کفش های تق تقی قرمز دست دراز کردم بود و دستان بزرگ و پرقدرتش را گرفته بودم.

دست کودکانه من و دست پدرانه او طنابی ممتد بود که بالابلندی های او را به کودکی ام وصل می کرد.

پاهایش هم پا به پایم ریز ریز به وقت غروب و دم دمای اذان جلوی درگاهی با بَر کم می ایستاد بعد دوتایی مشام قلقلک می دادیم و صدای دو زرده یا ساده را مابین صف خیلی بلند می شنیدیم.

هنوز صدا تمام نشده باید جواب می دادیم که آیا دو زرده یا ساده؟ پاسخ شاطر گِرده پز بسته می شد به تلاقی چشم های دکمه ای من و چشم های نافذ پدرانه او.

صدالبته که میان بازی چشم ها، پاسخ ساده از چشم هایم خوانده و حواله شاطر می شد.

از آنجا دیگر انتظار و این پا و آن پا کردن چاشنی مغرب به رمضان رسیده بود، این پا و آن پا کردن در عین زل زدن و ورانداز کردن می گذشت، وقتی که شاطر و دو سه نفر وردستش با سرعتی برابر سرعت نور چونه گِردهِ همدانی را با اضافات سبزی معطر تنوری می کردند.

 بعد  تندتند با دستانی نسوز نان روی نانِ منبر می انداختند و با رایحه ای کم نظیر دل یک شهر را رمضانی می کردند.