عمارت مسعودیه؛ شاهد عینی اولین بمب گذاری قجری

عمارت سوت بود و کور؛ درست همان طوری که حدسش را می زدم.

بعد از آن بمب گذاری باید از تک و تا می افتاد اما هوا توی دخمه هایش هنوز نفس می کشید.

آن قدر در و دیوار و منبت ها و منقش های درهای چوبی اش جان داشت که فکر می کردی تازه از زیر دست معمارباشی بیرون آمده اند برای عرض تحیت! - خبرگزاری فارس؛ حنان سالمی: جلوی درِ عمارت ایستادم.

یک لا قبا.

کمی آن طرف تر از ضلع جنوب غربی میدان بهارستان تهران و درست وسط خیابان اکباتان.

کلون در را چند بار کوبیدم و بلند بلند گفتم: ممالک محروسه ی ایران مستدام؛ درود بر جناب سلطان مسعود میرزا ، آقای ظل السلطان ، آمده ام با اجازه تان چرخی در عمارتتان بزنم.

یک وقت به سبیل همایونی بر نخورَد که راه باز شده برای هرز گشتن رعیت؛ نه خیر آقا، ما کجا و حضرات سلاطین کجا؛ عرض جسارت نباشد اما اگر اذن بفرمایید به لطف توصیه نامه ی بزرگان و در معیت خادمان و چاکران شاهزاده ی قجر، گشتی در این عمارت بزنیم و چند خطی در مدح شاخ و برگ و دار و درخت و صد البته حضرات مستطاب بنویسیم و رفع زحمت کنیم ان شاء الله؛ یا الله! ـ کجا خانم؟ ـ می خوام عمارت رو ببینم!     ـ پول خورد داری؟ ـ چی؟ ـ پنج هزار تومن! اسکناس تا خورده ی له و لورده ی پنج هزار تومانی ته کیفم را به عنوان حق سکوت دادم و از دالان کوتاه و باریک و تاریک عمارت گذشتم.