قصه ی «کاری» که روی زمین نریخته اما شادگانی ها پیدایش کردند!/کارآفرینی با طعم توکل

و آخرین جواب، همان سوالی بود که می خواستم از همه ی تحصیل کرده های بی کار بپرسم: «چرا فکر می کنی کار روی زمین ریخته؟» شماره اش را گرفتم.

تا برایم بگوید که چطور کاری را که روی زمین نریخته بود توانست پیدا کند.

- خبرگزاری فارس؛ حنان سالمی: نمی شود.

نمی توانم.

اینجا مگر پایتخت است؟ همه ی امکانات برای آن هاست؟ آدم با دست های خالی دقیقا چه غلطی می تواند بکند؟ نفست از جای راحت درمی آید، کو کار؟ ما نسل سوخته ایم، بیشتر از این آتشمان نزن! بیخیال بابا! همه چیز پارتی بازی شده، آشنا داشته باشی می روی سر کار، نداشته باشی عین من باید مدرکت را بگذاری ته کمد، قشنگ ته کمد که چشمت به آن نیفتد.

هش دار که آرامش ما را نخراشی! از کار که حرف می زنی فقط زخم های قلبم سر باز می کنند.

کار؟! گشتم نبود، نگرد نیس.

آن .

خوردند و بردند، به ما که رسید .

تف به ذات هر چه .

انگار قسمت من این بوده که آخرِ آن همه درس خواندن و مدرک دکتری گرفتنم بشود حرص خوردن و کنج خانه نشستن، الحمدلله! چرا فکر می کنی کار روی زمین ریخته؟ کار نیست و آخرین جواب، همان سوالی بود که می خواستم از همه ی تحصیل کرده های بی کار بپرسم: چرا فکر می کنی کار روی زمین ریخته؟ شماره اش را گرفتم.