مطالب مرتبط:
کاش مجیدی دروازه بانانش را به تیم امید می داد/ حجازی با اسم آتیلا همه را دیوانه کرد/ ناصر خیلی کم رو بود اما صدای مردم شد
باقری: همه می دانند اولویت من پرسپولیس است/ چه کسی اسم ناظم روی من گذاشته است؟/ قرارداد بستیم، دزدی که نکردم!
باقری: همه می دانند اولویت من پرسپولیس است/ چه کسی اسم ناظم روی من گذاشته است؟/ قرارداد بستیم، دزدی که نکردم!
وقتی اسم من را به زبان می آوری دهانت را بشور!/عکس
درج اخراج جلوی اسم دو بازیکن پرسپولیس
-113 5 + 1
یارانه ها
مسکن مهر
قیمت جهانی طلا
قیمت روز طلا و ارز
قیمت جهانی نفت
اخبار نرخ ارز
قیمت طلا
قیمت سکه
آب و هوا
بازار کار
افغانستان
تاجیکستان
استانها
ویدئو های ورزشی
طنز و کاریکاتور
بازار آتی سکه
یکشنبه، 1 خرداد 1401 ساعت 01:272022-05-21سياسي

اسم ها به ما چه می گویند؟


در عکس هایی که ناصرالدین شاه گرفته، به عنوان بخشی از تاریخ فراموش شده ایران، مردان جوانی از حبشه را می توان دید با لباس هایی نفیس و چهره هایی رنگ پریده که مشغول نگهداری از فرزندان اربابانِ قاجار خود هستند.

- .

تا اینکه جمیله حبشی را پیدا کردم.

جمیله شخصیتی واقعی است که در آن دوره زندگی می کرده و گزارش کوتاه اول شخصی درباره خودش نوشته است.

ویکتوریا پرینسویل - گرانتا اسم فقط صمیمیت با خود نمی آورد، بلکه حد و مرز آن را هم مشخص می کند؛ اسم ها مرزبندی ها را تعیین می کنند.

من اسم هایی دارم که فقط اعضای خانواده ام با آن صدایم می زنند و در طول زندگی ام اسم های دیگری هم داشتم که حالا دیگر کنارشان گذاشته ام.

یک زمانی ویکی بودم.

البته والدینم، اوایل، آن را با حرف وای می نوشتند؛ از یک جایی به بعد خودم وای را تبدیل کردم به آی .

بعد از دوره لیسانس هم کلاً اسم ویکی را گذاشتم کنار.

چند سال پیش، اتفاقی، یکی از بچه های دانشگاه را دیدم که کسی هم همراهش بود پس خودم را معرفی کردم: من ویکتوریا هستم.

دوستم صدایش را پیچ وتاب داد و گفت اوه! برای خودت اسم مستعار انتخاب کردی؟ .

ویکتوریا اسم مستعارم نبود، اما کاربردش همان بود.

پنج سالی می شد که بعد از تمام شدن دانشگاه دیگر از اسم ویکی برای خودم استفاده نمی کردم.

ویکتوریا رسمی تر است و، خودمانیم، کمتر دوستانه است.

درواقع ویکتوریا کمتر خودمانی است، چون وقتی غریبه ها ویکی صدایم می کنند صمیمیتی در آن هست که حس بدی به من می دهد.

من و آن هم دانشگاهی قدیمی هم دانشکده ای، هم ورودی و هم رشته ای نیز بودیم و در خوابگاه هم در یک راهرو زندگی می کردیم.

حتی قبل از ورود به دانشگاه هم یکدیگر را می شناختیم، البته با هم رفیق نبودیم.

درواقع آن روز، وقتی گفتم ویکتوریا هستم، روی صحبتم با همکارش بود که کنارش ایستاده بود.

به هرحال، آن موقع فکر کردم هر نوع توضیح اضافه ای می تواند اوضاع را خراب تر کند.

یادم نیست چطور آن بحث را جمع کردم، اما حال بدی که از آن اتفاق به من دست داد تا مدتی با من بود.

آن طور که من فهمیدم نامیدن یکدیگر، به عنوان تجربه ای تعاملی، نه خنثی است و نه محدود.

اسم ها، در مکالمه ای طبیعی، بعد از معارفه اولیه دوباره سروکلّه شان پیدا می شود.

اینکه چطور یکدیگر را صدا می کنیم نشان می دهد که به چه چشمی به همدیگر نگاه می کنیم و نشان می دهد با هم آشناییم یا نشان می دهد برای هم احترام قائلیم.

صمیمیت، به خودیِ خود، موضوع ظریفی است و حد و مرزی که آن را مشخص می کند هم می تواند بسیار شکننده باشد.

پس اسمی که با آن همدیگر را صدا می زنیم، که تجسمی است از هر دو مورد (هم خودِ صمیمیت و هم حد و مرز آن)، می تواند مشکلات زیادی ایجاد کند.

بحث درباره اسم گذاری ها همیشه در ذهن من جایگاه پررنگی داشته است.

یک روز پنجشنبه در صندوق پستی ام چشمم افتاد به مجله بریتیش ووگ نسخه مه 2021، و اسم تندیوِی نیوتن که روی جلد نوشته شده بود.

بعد از نگاهی سرسری، دوباره برگشتم تا املای اسمش را با دقت بخوانم.

تصویرش روی جلد زرشکی رنگ مجله، با آن وقار و پاهایی که روی هم انداخته بود، گویی تصدیق می کرد که داریم وارد قلمرو او می شویم: تندیوِی نیوتن: تولد دوباره چهره ای شناخته شده .

وقتی فهمیدم که اسم اصلی اش تندیوِی است و نه تَندی، که همیشه در تیتراژها نوشته می شد، مثل این بود که تکه ای از یک پازل در ذهنم سُر خورد و سر جای خودش قرار گرفت.

خیلی وقت بود که اسم تندی فکرم را درگیر کرده بود، چون نه با رگ و ریشه آفریقایی او جور درمی آمد نه با رگه اروپایی اش.

در مصاحبه ای که در مجله از او چاپ شده بود گفته بود که اسمش همیشه اشتباه نوشته می شده چون نامش، در اولین تیتراژ، به خاطر سهل انگاری بدون حرف دابلیو نوشته شده است.

مصاحبه کننده نیوتن را در بچگی به عنوان کودکی توصیف می کند که حرف دابلیوی اسمش از قلم افتاده، دیده و شنیده نمی شود، به این امید واهی که کمتر احساس متفاوت بودن کند .

در داستان او، پژواک ضعیف تجربه ای را شنیدم که برای خودم هم بسیار آشنا بود.

اینکه یک عمر بشنوی مردمی که اسم های سختی مثل آگیلِرا را به خوبی تلفظ می کنند اسم های آسیایی و آفریقایی را لِه ولَوَرده بیان می کنند و با روش های مخفی و رمزگذاری شده به آدم می فهمانند که ما دو جور اسم غیرمعمول داریم: یکی آن هایی که می شد همان طور که باید تلفظشان کرد و دوم اسم هایی که ترجیح دادیم تلفظشان را اصلاح کنیم.

اولش خیال می کنی می دانی این احساسات بر اساس چه معیارهایی انجام می شوند، ولی درواقع این معیارها همیشه هم آن چنان که به نظر می رسند روشن نیستند.

در جهانی که معمولاً با ویژگی هایی چون تغییر و تجربه های گذرا تعریف می شود، اسم ها یک استثنا محسوب می شوند.

آن ها موجودات سرسختی اند که جلوی حرکت بی رحمانه زمان قد علم می کنند.

سن مان بالا می رود، عنوان شغلی و حتی تابعیت مان عوض می شود، اما اسم مان همواره با ما باقی می ماند، چیزی که با حرکت مداوم زندگی در تضاد است.

برای هر کودکی که پا به جهان می گذارد اسمی انتخاب می کنیم تا او را از دیگران متمایز کنیم و به این ترتیب برایش، به عنوان موجودیتی تغییرناپذیر، جایگاهی در دنیا مشخص کنیم.

بخشی از این تمایز در سراسر مسیر زندگی همراه اوست.

اسم ها ماندگارند، اسم ها باقی می مانند.

اسم ها کارکردهایی دارند، اولین اش این است که اسم کلمه ای است که با آن ما را مخاطب قرار می دهند.

وجود ما تا حدی با بازشناسی دیگران معنا پیدا می کند و این موضوع تجربه اسم گذاری را به اقدامی مشارکتی تبدیل می کند.

در بعضی از خانواده های غرب آفریقا، ازجمله خانواده من، ممکن است اسم کودکی را از روی اسم یکی از خویشاوندانش انتخاب کنند تا میراث منحصر به فرد خانوادگی او را گرامی بدارند.

آن طور که به من گفته اند، وقتی بچه بودم در برابر هر اسم مستعاری یا حتی صدای اسم واقعی خودم مقاومت به خرج می دادم.

با هر اسمی صدایم می زدند جواب نمی دادم.

اولین کلمه ای که به زبان آوردم اسم حیوان خانگی یکی از اجدادم بود.

مادرم دوباره آن اسم را تکرار کرده و از من پرسیده که آیا این همان اسمی است که دلم می خواهد من را با آن صدا بزنند؟ ظاهراً جوابش را با یک لبخند داده ام.

سی سالم شده، اما هنوز هم وقتی به این اسم صدایم می کنند بی اختیار لبخند می زنم.

••• تغییر نام همیشه هم بی دردسر نیست.

چه معنی می دهد اسم کسی را در جامعه، بدون موافقت خودش یا حتی اطلاع قبلی، تغییر دهند؟ مثلاً تندیوِی را بکنند تندی فقط به این خاطر که پذیرفتنی تر است؟ وقتی دیگران نام کسی را، از روی ناتوانیِ ناشی از تنبلی یا جهلِ ناشی از راحت طلبی، تغییر می دهند درواقع آن فرد با زبانِ بی فکرِ غریبه ها تغییر داده شده و شاید خطابودنِ این امر را هم بتوان در همین مسئله جست وجو کرد.

بازشناسی یک نام برای خیلی ها کارکردی نمادین دارد.

وقتی اسمی را که می شنوی می شناسی ، می دانی که باید انتظار چه چیزی را بکشی.

علاوه برآن، بازشناسی یک اسم غالباً با خودش صمیمیت به همراه می آورد.

منظورم همان لحظه نیست، بلکه تاریخچه زندگی یک فرد است.

اسم هر شخص اساساً نوعی خاطره هم به حساب می آید و بازتابی است از لحظه ای صمیمی و تاریخی، لحظه ای که در آن نمادی به فرد عطا کرده اند که به واسطه اش می تواند این جهان را خانه خودش بداند، و این یعنی نام گذاری به مثابه بازشناسی.

گاهی غریبه ای، فقط به این دلیل که از تلفظ اسمی عاجز است، تصمیم می گیرد صاحب آن اسم را از فهرست خط بزند؛ در داستان تندیوِی نیوتن، این غریبه می تواند راهبه مدرسه ای که او در آن درس می خوانده باشد یا شاید هم مدیر مدرسه که دارد جوایز را بین دانش آموزان تقسیم می کند.

می توان گفت، در این حالت، جایگزین کردن اسم درواقع به معنای تنظیم مجدد روابط قدرت است.

او با این کار، به معنای واقعی کلمه، توازن قدرت را برای صاحب آن اسم و موقعیت تغییر می دهد و نه تنها به او، بلکه به تمام حاضران اعلام می کند که آن شخص هرگز آن چیزی که خودش فکر می کرده نبوده است، چون من این طور تصمیم گرفته ام.

در دنیای امروز، که بر سرِ هر چیزی می توان بحث کرد، در مورد اسم ها قضیه از این قرار است که آیا گوینده خوش دارد تصمیم بگیرد اختیار جسمتان را به شما بدهد یا خیر4.

••• محمد علی که با نام کاسیوس کلِی به دنیا آمده بود، اعلام کرد که نام اولیه اش اسم بردگانی است و به این ترتیب آن را کنار گذاشت.

من این اسم را انتخاب نکرده ام و آن را نمی خواهم .

علی فقط با اسم کلِی مخالف نبود، بلکه با چیزی که این اسم نشان می داد مخالف بود: اینکه اجدادش برده بودند و همچنین میراث مربوط به این بردگی.

اسمی که او برای خودش برگزید به معنای محبوب خداوند است.

او، با انتخاب این اسم برای خودش، اجازه داد تا ایمانش، تاریخچه، خاطره و صمیمیت اسمش را تعیین کند.

او اسمی را که میراث اجداد سیاه پوستش بود کنار گذاشت و نامی را برای خودش انتخاب کرد که چیزی در خود داشت که می شد به همان اجداد سیاه پوست نیز اعطا شود.

نمی توانم از فکر تندیوِی نیوتن بیرون بیایم.

وقتی او اسمش را مجدداً عوض کرد، کارش فراتر از یک اصلاح نام بود، او با این کار به اسمی بازگشته بود که منعکس کننده اصل و نسب خانوادگی اش بود.

هرچند زندگی دو نفری که نام بردیم متفاوت تر از این نمی توانست باشد، اما هر دوی آن ها باید نام خود را، و به تبع آن هویت خود را، از جامعه بی تفاوت اما مدعی و انگلیسی زبان بازپس بگیرند، جامعه ای که نامی را به آن ها تحمیل کرده بود، آن هم نه با هدف به رسمیت شناختن بلکه با هدف نادیده گرفتن آن ها.

اسمی که به کسی تحمیل می شود مدام به او یادآوری می کند که از خودش اختیار و عاملیتی ندارد.

وقتی نام شما پیوسته به وسیله دیگران بازنویسی می شود یا از ابتدا انتخاب شده تا یادآور بردگی گذشتگان شما باشد ذاتاً نخواستنی است.

دراین صورت، اسم تان پیوسته یادآور چیزی یا کسی دیگر است.

چقدر جالب است که تندیوِی و محمد، هر دو، معنای محبوب می دهند.

کمتر واژه ای است که این چنین مؤثر دو ویژگیِ عشق و به رسمیت شناخته شدن را با هم به تصویر بکشد.

محبوب دلالت دارد بر دیده شدن از سوی فردی دیگر، کسی که هم شما را می بیند و هم دوستتان دارد، به خاطر آنچه هستید.

چند وقت پیش، ناخواسته، در شرایطی قرار گرفتم که باید موضوعی را به دقت بررسی می کردم.

آن زمان والدینم داشتند از هم جدا می شدند.

با دقتِ بسیار شروع کردم به تعمق درباره هویت خودم و به این فکر می کردم که چه تصمیمی باید درباره نام خانوادگی ام بگیرم.

نام خانوادگی فعلی ام روی جلد اولین رمانم درج شده بود و رسماً اسم حرفه ای ام به شمار می رفت.

می توانید آن را اول همین نوشته هم ببینید.

این نام خانوادگی پدرم است، کسی که نمی توانم حتی تصور کنم دوباره چشمم به چشمش بیفتد، مگر برای تأیید جنازه اش در سردخانه.

اما این اسم، ورای پایان زودرس رابطه من و پدرم، به کار خودش ادامه می دهد.

اسم پرینسویل نیز برای خودش تاریخچه ای دارد که من به تازگی ابعاد پنهان آن را کشف کرده ام.

پرینسویل ها از نوادگان سلسله آماچری هستند که، چند قرن پیش، پادشاهی کالاباری را پایه گذاری کردند.

کالاباری زمانی دولت سنتی و ثروتمندی در آفریقای غربی به شمار می رفت و بعدها در کشور نیجریه ادغام شد و امروزه چیزی بین 250 هزار تا 500 هزار نفر به زبان بومی آن صحبت می کنند که من جزء آن ها نیستم، اما والدینم، هر دو، به آن زبان صحبت می کنند.

زبان اجدادی من زبان نادری است و تاریخش هم کمتر شناخته شده است.

این بار هم، مثل کاری که در زمان نوشتن کتاب در عمارت گل ها انجام داده بودم، تاریخ را مطالعه کردم تا درباره اش بنویسم و به تعداد بیشتری از آدم ها معرفی اش کنم.

علاوه براین، درباره آن زبان هم چیزهایی یاد گرفتم.

به راستی اسم ها به ما چه می گویند؟ اولین رمانم، در عمارت گل ها، تاریخ غیرمستند بردگان شرق آفریقا در دربار پادشاهی قاجار در ایرانِ قرن نوزدهم را روایت می کند.

در عکس هایی که ناصرالدین شاه گرفته، به عنوان بخشی از تاریخ فراموش شده ایران، مردان جوانی از حبشه را می توان دید با لباس هایی نفیس و چهره هایی رنگ پریده که مشغول نگهداری از فرزندان اربابانِ قاجار خود هستند.

وقتی این عکس ها را دیدم، متوجه شدم که دلم می خواهد داستان این بردگان حبشی را روایت کنم تا برایشان مرثیه ای سروده باشم، تا فراتر از نگاه غارتگرانه با سکوت غم بارشان مواجه شده باشم.

در عمارت گل ها اثری داستانی تاریخی است، اما نوشتنش به نظر غیرممکن می آمد تا اینکه جمیله حبشی را پیدا کردم.

جمیله شخصیتی واقعی است که در آن دوره زندگی می کرده و گزارش کوتاه اول شخصی درباره خودش نوشته است.

این گزارش تنها نوشته دردسترس و اول شخصی است که به قلم برده ای حبشی در ایران نوشته شده است؛ اطلاعات زیادی از آن دوران به دست نمی دهد، اما مواردی را مثل نام او، اینکه اجدادش از کجا به ایران آمده اند و او در این مدت کجا زندگی می کرده است شامل می شود.

من داستانی را در افکار او یافتم.

به این ترتیب، جمیله تبدیل شد به شخصیت اصلی رمان من.

اسم شخصیت را مطابق اسم واقعی اش جمیله حبشی گذاشتم تا هم یاد او را زنده نگه دارم و هم رمانم را غنی تر کنم و به آن اندک اطلاعات تاریخی رنگ و بوی انسانی ببخشم.

اما تقریباً مطمئنم که جمیله حبشی هم، مثل کاسیوس کلِی، نام بردگانیِ آن زن بوده است.

اینکه تا چه میزان به جمیله واقعی افتخار می کردم یا بردگی او را تصدیق می کردم موضوعی بود که در مورد سایر شخصیت های داستان هم بارها و بارها با آن مواجه شدم.

اَبی مَلِک -دوست جمیله و یکی از خواجگان دربار و مشاور شاهزاده ای که جمیله کنیز اوست- تأکید می کند اینکه به او اجازه داده اند اسم اصلی اش را حفظ کند امتیازی محسوب می شود.

ابی ملک نامی یهودی مسیحی است، حال آنکه ایران در سال 1895 و در زمان وقوع این داستان کشوری اسلامی بود.

درواقع، آن ها هر اسم جدیدی را هم روی برده نمی گذاشتند و برای این کار از اسم های اسلامی یا ایرانی استفاده می کردند.

اتفاقی که برای نام ابی ملک افتاد در کل به نظرم از ارزش انسانی بالایی برخوردار بود، هرچند که از زشتیِ اقدامات پنهان و آشکاری که در دربار قاجار و در خرید و فروش بردگان آفریقایی انجام می شد و اختیار و عاملیت بردگان را از ایشان سلب می کرد چیزی کم نمی کرد.

اما همچنان معتقدم که نام گذاری مسئله مهمی است و بی نهایت ارزشمند است اگر بتوانی اسمی که با عشق برایت انتخاب شده را نگه داری و با اسمی که نماد بردگی است جایگزین نشود.

گشت وگذار در تاریخچه زندگی حبشی ها انگیزه ای شد تا در تاریخچه زندگی و نام خانوادگی خودم هم دست به کاوش بزنم.

چیزهایی که با قاطعیت می توانیم بگوییم مالکشان هستیم، معمولاً، همان چیزهایی هستند که در فهمیدنشان کُندیم، مثلاً خودِ من، در سه دهه اول زندگی، به ریشه های نام خانوادگی ام یا خانواده گسترده ای که تحت این نام تعریف می شدند توجه چندانی نداشتم.

من، به واسطه زندگی در قاره ای دیگر، از خانواده گسترده ام جدا افتاده بودم و چون شناخت کافی از زبانشان نداشتم، چیز زیادی هم از آن ها نمی دانستم.

پس در همان شروع تحقیقاتم مردد شدم و احساس کردم نمی توانم خودم را یکی از آن ها بدانم.

لااقل، طبق متون دانشگاهی زبان انگلیسی، چهارمین پادشاه سلسله آماچری، فرزند شاه کاریبو آماچری سوم، اولین کسی است که پرینسویل نامیده شده است.

شاه اَبی آماچری چهارم، برخلاف پادشاهان قبلی و به ویژه برخلاف پدرش، نمادی از عدم ثبات بود.

علی رغم مرگ پدرش در آوریل 1863، او به طور خودکار جانشین پدر نشد.

تنش های سیاسی در آن زمان بالا گرفته بود و، درنتیجه این تنش ها، خاندان رقیب فرد دیگری را برای جانشینی پادشاه پیشنهاد کرد.

در پی این اقدام، هر دو خاندان نیروهایشان را برای نبرد با نیروهای منطقه اوکارکی آماده کردند که، درنهایت، به جنگ اوکارکی سال 1863 انجامید.

در مطالعاتم متوجه شدم که چگونه مردم با قایق های جنگی با هم نبرد می کردند.

قبلاً از مادرم شنیده بودم که پرینسویل ها در گذشته ماهیگیر بوده اند.

آماچری سوم کسی بود که توانست، طی پنجاه سال تلاش، تنها قایق خانه ای را که به او ارث رسیده بود گسترش دهد و تبدیلش کند به مجموعه ای از ثروتمندترین قایق خانه های آن زمان.

اما پسرش، که طبق مستندات اولین پرینسویل محسوب می شود، کسی بود که شهر بوگوما را در سال 1884 بنا نهاد، شهری که پدر و مادرم هر دو در آن متولدشده اند.

یکی از والدینم متولد این سمت رودخانه و دیگری متولد آن سمت رودخانه است، برای همین است که عشق به آب در خون من و اجدادم جریان دارد.

شاید این همان چیزی است که با شناخت نیاکان کسی دستگیرمان می شود.

محمدعلی نام قبلی اش، یعنی کاسیوس کلِی، را به تاریخ سپرد، اما دودمان و اصل و نسبی که بتوان آن را دنبال کرد احتمالاً به این کار می آید که نوعی ثبات به دنبال می آورد و حسی از تغییرناپذیری را به واقعیت فعلیِ شخص اضافه می کند.

این مسئله گاهی، حتی زمانی که فرد صراحتاً نامش را تغییر نداده است، به طور غیرمنتظره ای ضرورت پیدا می کند.

اسم شما، به روش هایی که انتظار ش را ندارید، می تواند شما را در جایگاه خاصی قرار دهد یا از جایگاهی که در آن هستید خارج کند.

اسم گذاشتن بر روی کسی، بیش از هر کار دیگری، می تواند او را پیوند دهد به خودی بیرونی که در طول زمان پایدار است.

با درنظرگرفتن این نکته، وقتی با روایت هایی مواجه می شوید که دیگران با پیش فرض ها و پیش بینی های خودشان از کسی دارند، احتمالاً این اصل و نسب آن شخص است که، به عنوان ریشه های او، شناختی کلی از او به شما می دهد.

چند هفته پیش یکی از خوانندگانی که تازه رمان در عمارت گل ها را خوانده بود حرفی به من زد که با شنیدنش برای لحظاتی احساس بی ریشه بودن کردم.

او گفت در ابتدا حس خوبی نداشتم از اینکه می دیدم نویسنده ای سفیدپوست درباره آفریقایی های خاورمیانه نوشته است.

خوشبختانه در ادامه گفت با جست وجو در شبکه های اجتماعی متوجه شده است که من، برخلاف اسم ظاهراً انگلیسی ام، اصلاً سفیدپوست نیستم.

این جاخوردن اولیه مخاطبان کتاب شروع مبحث عمیقی بود که دنباله اش به مسائلی بسیار فراتر از اسم های ما کشیده می شد، اما موضوع کلی اش همان بود.

تا پیش از آن، چندان به این موضوع فکر نکرده بودم.

به عنوان کسی که در انگلستان بزرگ شده ام می دانستم که نژادپرستی در اینجا حقیقتی است که کسی جرئت صحبت کردن درباره اش را ندارد.

علاوه برآن، متفاوت بودن هم موضوعی بود که زمینه را برای طردشدنم آماده می کرد.

در مدرسه های خصوصی ای که در آن ها تحصیل می کردم، اکثر بچه ها سفیدپوست بودند و غیرسفیدپوست ها هم، با تکیه بر ریشه مشترک گُجَراتی شان، قدرت مشترکی یافته بودند.

من، در چنین فضایی، امنیت را در نجابت و خودمانی بودن یافتم و این کار مثل این بود که خودم را سمباده زده باشم تا تفاوت های ذاتی ام با آن ها را از بین ببرم.

این کار سبب می شد فردی معمولی و کسل کننده به نظر برسم که می شد به راحتی فراموشش کرد.

به این ترتیب فهمیدم که انسان تا چه حد می تواند تنها بماند.

درست مثل اسمم، هیکل لاغر و موهای بلند و مشکی ام، چه در حالت بافته و چه در حالت مجعد یا صاف، نیز سبب شد بیش ازپیش خودم را میان نشانه های هویتیِ ساده و محجوبی مخفی کنم که باعث می شدند در نگاه دیگران چندان جذاب نباشم و معمولی به نظر برسم، و ماجرا به همین منوال ادامه پیدا کرد.

امروز هم که سیاست های عصر اصالت تلاش می کنند بدن زنان سیاه پوست را از قید معیارهای کمال اروپایی محور آزاد کند، نام های ما همچنان از این تلاش ها جدا مانده اند.

جدامانده اند تا همچنان زیر یوغ باورهای پذیرفته شده پیشینی باقی بمانند که بر طراحی آن ها تأثیر گذاشته است.

مشاهداتم در زندگی هرگز مرا رها نمی کند.

نوشته هایم در این کتاب حول محور تجربه های دور از وطن می گردد، بنابراین بعید به نظر می رسید که اسمم بتواند مدت زیادی اصل و ریشه ام را مخفی نگه دارد.

اما این اتفاق افتاد و هرچند عکس چهره ام پشت جلد کتاب است، خیلی از خوانندگانی که کتاب را به صورت اینترنتی خریدند دچار همان سوءتفاهمی می شدند که آن خواننده گرفتارش شده بود.

ظاهراً این تناقض آزاردهنده قرار نیست دست از سرم بردارد.

هرچند پرینسویل نامی است که، برای یک گوش ناآگاه، نامی انگلیسی یا حتی آنگلوساکسون می نماید، اما درعین حال بارزترین نشانه برای آفریقایی الاصل بودن من است.

داشتن اسمی که هم به تبارم اشاره می کند و هم ذهن ها را از آن دور می کند، اسمی که هم نام سلسله ای آفریقایی است و هم سابقه آفریقایی ام را پاک می کند، مثل داشتن هم زمان مشکل و راه حل است.

این مسئله، خواه ناخواه، نمادی است از تجربه دوفرهنگی بودن، تجربه ای که دوستان آفریقایی و آسیایی من به خوبی با آن آشنایی دارند، اینکه، همچون نام من، جلوی چشم باشی اما پنهان بمانی.

در انگلستان اواخر سده بیستم و [اوایل] سده بیست ویکم، که در آن پذیرش نژادهای دیگر کمتر از پذیرش بنی اسراییل در مصر بود، مخفی شدن جلوی چشم دیگران به این معنی بود که باید از دید والدین و جامعه، که خودشان را در این موضوع مرجع می دانستند، به طور کامل شبیه این یا آن چیز مشخص دیده می شدی.

خوب که نگاه کنیم، تضاد فرهنگی شبیه به ماجرای نام گذاری است.

در بیشتر موارد، شخص موردنظر در نام گذاری خودش حداکثر نقشی منفعلانه ایفا می کند.

اسم های ما، و خودهای ما، قبل از هر چیز کارکرد اجتماعی دارند، چراکه بازتابشان به خود ما برمی گردد.

به عنوان کسی که در انگلستان متولد و بزرگ شده بودم، نام خانوادگی ام از معنای تاریخی اش فاصله گرفته بود، همیشه به نظر کمی بدشکل می آمد و برایم آزاردهنده بود که در طول زندگی ام، دیگران پی درپی آن را به شکل های مختلفی تغییر می دادند.

تغییر نام پرینسویل تقریباً همیشه آخرش به همان پرینسویل ختم می شود، هرچند گاهی هم با شکل های تازه تری از آن مواجه می شوم.

یکی از تغییرشکل های عجیبی که گاهی به اسمم می دهند این است که آن را به شکل پرینکاویل بیان می کنند و این اتفاق هنوز هم می افتد.

اما من، در مقایسه با دیگر دوستانِ دوفرهنگی ام که والدینشان متولد خارج انگلستان بودند و اسم کوچک بچه هایشان را متناسب با تاریخچه خانوادگی شان انتخاب کرده بودند، تجربه ای که از تلفظ اشتباه اسمم به وسیله دیگران داشتم، هرچند آزاردهنده بود، اما معمولاً دردسرساز نمی شد.

تااینکه یک بار شورای محلی مرتکب این اشتباه شد و آنجا بود که دسترسی من به تمام خدمات محلی قطع شد.

اینکه رسماً اشتباه خطابت کنند موضوع پریشان کننده ای است.

این اتفاق هم جنبه شخصی ندارد و هم می شود گفت دارد و چیزی بین نادیده گرفته شدن و با کس دیگری جایگزین شدن است.

اسم کوچک من ویکتوریاست، قسمت دوم اسمم هم انگلیسی است و مثل خواهر و برادرهایم حرف اول اسم من هم با حرف اول اسم پدرمان یکی است.

قسمت سوم اسم من اسمی کالاباری است، اسمی که فقط مادرم من را با آن صدا می زند.

این اسم را به ندرت به کسی گفته ام و از این به بعد هم قصد ندارم این کار را انجام دهم.

من با تندیوی نیوتن، به خاطر اینکه اسم پرمعنی اش را به شکلی تحقیرآمیز بیان می کنند، احساس هم دلی می کنم.

من قسمت سوم اسمم را به کسی نگفتم تا گرفتار سرنوشت مشابهی نشود.

قسمت سوم اسمم را فقط آن هایی می دانند که به زبان کالاباری صحبت می کنند و من با شنیدن این اسم، بسیار بیشتر از شنیدن اسم ویکتوریا، احساس می کنم در خانه هستم.

این خانه کجاست؟ راستش جایی میان صدای مادرم.

از وقتی مصاحبه تندیوی نیوتن را خواندم احساس می کنم چیزی در رفتارم تغییر کرده است.

پیش از آن، در گفت وگوهای جمعی، مکالمات اینترنتی و صحبت با غریبه ها، ادب به من حکم می کرد وقتی می خواهم شخصی با اسمی نامتعارف را مورد خطاب قرار دهم پیشاپیش از او عذرخواهی کنم.

این کار به نظرم نوعی به رسمیت شناختن بود و فکر می کردم حداقل کاری که در این شرایط باید بکنم این است که محدودیت های خودم در خواندن آن اسم را به او اعلام کنم و برداشتی را که از آن اسم کرده ام به او بگویم.

اما بعد از خواندن آن مصاحبه روش کارم را تغییر داده ام.

حالا وقتی اسم کسی را صدا می زنم مکث می کنم و از او می خواهم که اگر اشتباه گفته ام، اصلاحش کند.

البته در دنیای پرسروصدا و فناورانه امروز انجام این کار خیلی هم ساده نیست.

در دنیایی که تغییرات با سرعتی سرسام آور از هر سو در جریان است، جا دارد بیشتر روی این مکثی که برای شنیدن و تأییدگرفتن انجام می دهم کار کنم.

شاید بهترین روش برای آشنایی با نام فردی دیگر این باشد که، مثل آنچه درباره اسم تندیوی نیوتن رخ داد، آن را از زبان خودش، با صدای خودش و به شیوه خودش بشنویم.

••• هفته گذشته از روی عکسی در اینستاگرام متوجه شدم یکی از دوستان عزیزم رمانم را خوانده است.

دوستم در حال حاضر در زادگاهش سنگاپور زندگی می کند.

وقتی در سال های اول تحصیلمان در آکسفورد برای اولین بار او را دیدم، از من خواست که زی صدایش کنم.

با بی خیالی گفت هیچ کس تابه حال نتوانسته اسم اصلی ام را درست تلفظ کند .

این حرفش تا مدتی ذهنم را به خود مشغول کرد.

به تندیوی که فکر می کنم چهره ام در هم می رود.

چهار سال پیش، آن دوستم را برای اولین بار در کشور خودش، سنگاپور، ملاقات کردم.

وارد رستورانی شدم و اسمم را به مسئول رزرو میزها اعلام کردم.

پیش خدمت در جواب گفت اوه بله، شما مهمانِ ژی هستید.

میزتان آنجاست.

او منتظرتان است .

لحظه ای خشکم زد.

سرم را به نشانه تأیید حرکت دادم، چون نمی توانستم صحبت کنم.

وقتی سرانجام رسیدم سر میز دوستم که تقریباً پنج سالی می شد ندیده بودمش، به تلفظ درست اسمش فکر می کردم، ژی.

آن روز نه تنها برای اولین بار بعد از مدت ها می دیدمش، بلکه این اولین باری بود که تلفظ درست اسمش را می شنیدم.

پی نوشت ها:• این مطلب را ویکتوریا پرینسویل نوشته در تاریخ 7 ژوییه 2021 با عنوان What’s in a Name? در وب سایت گرانتا منتشر شده است.

و برای نخستین بار با عنوان اسم ها به ما چه می گویند؟ در بیست ودومین شماره فصلنامه ترجمان علوم انسانی ترجمه و منتشر شده است.

با ترجمه بابک حافظی منتشر شده است.

وب سایت ترجمان" آن را در تاریخ 30 فروردین 1401با همان عنوان منتشر کرده است.

•• ویکتوریا پرینسویل (Victoria Princewill) نویسنده ای انگلیسی است که رمان های تاریخی می نویسد.

اولین رمان او، در عمارت گل ها، در سال 2021 منتشر شده است.


کلید واژه ها: هایی - اعضای خانواده - ناصرالدین شاه - زندگی - جمیله - دوره - شخصی - دیگر - ویکتوریا - خانواده - نگهداری - فرزندان - مرزبندی - لیسانس - فراموش - یکی از - گزارش - جوانی - نوشته - دیگری - تاریخ - واقعی - مشغول - قاجار - زمانی - مردان - کوتاه - حبشی - چهره - نفیس

آخرین اخبار سرویس:
مصوبه مجلس نقض قانون اساسی جمهوری اسلامی است

قبولی در پزشکی با رتبه 200 هزار!

اعلام نارضایتی از پروازهای حج به نمایندگان مراجع تقلید

بازداشت چندنفر از عوامل ترور شهید صیادی

صادرکننده «فتوای شرف»

وعده انتخاباتی رییسی دقیقا چند مورد هستند؟ / سرنوشت وعده ها چه شد؟

اظهارات رییس سازمان انرژی اتمی درباره واحدهای جدید نیروگاه بوشهر

آیا می توان در متاورس نوزاد داشت؟

ماموستا راستی: ترور شهید سلیمانی خروجی حقوق بشر آمریکایی است

«بریکس» ائتلافی برای گذر از غرب

سلبریتی ها و تولید افسردگی ملّی

ایران چه درخواستی از طالبان دارد؟

آیا اطلاعات سپاه، قوی ترین سرویس اطلاعاتی منطقه است؟

قانون جدید آمریکا درباره سقط جنین؛ قوانین گذشته لغو شدند؟

واکنش جالب همسر شاهرخ استخری به خبر طلاقشان +عکس

عکس/ تعطیلات لوکس بازیکن سابق پرسپولیس در مالدیو

تهدید زنان سینماگر برای حضور در جلسه معاونت امور زنان

واکنش امام جمعه شیراز به تجمع دهه نودی های در بلوار چمران

اعمال مخصوص شب و روز دحوالارض

به حضور زنان مفتخریم

مختصری از زندگی اندرونی آقاسیدمصطفی خمینی منتشر شد

معرفی 16 مدیر متخلف به دستگاه قضا/ جلوگیری از 535 استخدام غیرقانونی در کهگیلویه و بویراحمد

رییسی به چین نمی رود؟/ آخرین خبر وزیر امور خارجه از سفر رییسی به پکن

چهاردهمین اجلاس سران بریکس

فال ابجد امروز 4 تیر 1401

فارس من|ساخت بوستان شهری در منطقه«بی سیم»زنجان

پیگیری مشکلات چاروسا توسط رییس سازمان بازرسی استان

دسته گل اینبار برای داماد نه عروس

نظر هاشمی و روحانی درباره صلح با صدام/ محسن رضایی از تشکیل اطلاعات سپاه می گوید

ساماندهی کارکنان دولت در قالب هم طرح مجلس و هم لایحه دولت پیگیری می شود

ببینید | واکنش جالب پیمان معادی به حرکت جنجالی نوید محمدزاده و فرشته حسینی

گزارشی از اولین رقابت شبیه سازی شورای نگهبان ویژه فضلای حوزه علمیه در قم

امیر خان متقی از ایران قدردانی کرد

مسجد تراز اسلامی| ابراهیمی: کار جزیره ای بلای جان مساجد است/ امامان جمعه دغدغه مندتر باشند

روزنامه استخدامی استان خراسان رضوی و شهر مشهد | شنبه 4 تیر 1401

ابراز تاسف قالیباف از ادامه معطلی 3 ماهه آیین نامه بیماران صعب العلاج در هیأت دولت

کنعانی مقدم: رسانه ها اهداف دشمن در جنگ نرم را خنثی کنند/ضرورت عرصه تهاجمی در مقابل جنگ ترکیبی

غریب آبادی: حمید نوری را از دسترسی به پزشک محرومش کردند/ هر کسی در ترور شهید سلیمانی دخیل بود باید محاکمه شود

مهمترین اتفاقات دوره ریاست حسین طائب بر سازمان اطلاعات سپاه چه بود؟/ دلیل برکناری طائب چیست؟

حجت الاسلام والمسلمین طائب چشم بیدار نظام در مقابل توطئه های خارجی و فتنه گران بود

قدس خراسان 9839

میهن 9839

دستگاه قضایی بدون هیچ اغماضی با متخلفان در دیشموک برخورد می کند

ترتیل صفحه 463 قرآن/ یاد خدا آرام بخش دل ها+فیلم، متن و مفاهیم

روزنامه استخدامی استان خراسان شمالی و شهر بجنورد | شنبه 4 تیر 1401

20 میلیون نفر در کشور در بافت های فرسوده زندگی می کنند| رویکرد دستگاه ها در مرمت بافت قابل قبول نیست

ویدئو/ سوسک عجیبی که هنگام شکار چراغ هایش را خاموش می کند!

ویدئو/ سوسک عجیبی که هنگام شکار چراغ هایش را خاموش می کند!

در 9 ماه نمی شود شق القمر کرد

حوزه علمیه را به هیچ نهادی ترجیح نمی دهم /راهکارها برای پیشرفت و تعالی طلبه

استخدام سرپرست توزیع با بیمه، بیمه تکمیلی و پاداش در شرکت لبنیات صباح

علیرضا بهشتی : برای شکم گرسنه حرف زدن از آزادی ، یک خواب و خیال دست نیافتنی است

اظهارات تلخ سردار سلامی درباره جنگ

سرنوشت دشنه ای که در کمر آکیناکه هخامنشی بود

دوره میثاق طلبگی حوزه علمیه قم آغاز شد

فوری؛ یارانه ها فقط تا این تاریخ پرداخت خواهد شد+ جزییات

ثبت نام بیش از 2 هزار نفر در مسابقات قرآن خراسان جنوبی

وعده های دولت سیزدهم در قبال مبارزه با کرونا محقق شد

زنی که آسایشگاه کهریزک را بنا کرد چه کسی بود + تصویر

یارتبار معاون مالی و اداری شرکت عمران و خدمات کیش شد/ شورای شهر کرمانشاه: مخالف رفتن او هستیم

استخدام شرکت فرازنام

روند اجرای واحد های جدید نیروگاه بوشهر متفاوت از گذشته خواهد بود

استخدام شرکت توکا طرح صفاهان

بیش از هشت هزار فقره پرونده در دادگستری گیلانغرب مختومه شد

زندگی شهدا فقط برای رضای خداوند بود

تصاویر| سیاسیون حاضر در مجمع جامعه اسلامی مهندسین

تصویر آگهی اجاره خانه ویلایی در تهران در دوره قاجار

به حضور زنان در وزارت امور خارجه مفتخریم

حمید نوری: هنوز در سلول انفرادی هستم و به چشم پزشک دسترسی ندارم!

کارخانه اوکراینی ساخت پهپاد R18 که «کاروان مرگ» 40 مایلی روسیه را متوقف کرد + ویدیو

روند اجرای واحد های جدید نیروگاه بوشهر متفاوت از گذشته خواهد بود

واکنش تصویری به خبر ترور رییس سابق اطلاعات سپاه + عکس

اختصاص 415 میلیارد تومان به شهرستان هلیلان

واکنش غریب آبادی به حضور پنس در جمع منافقین

به حضور زنان در وزارت امور خارجه مفتخریم

پاسخ آیت الله نوری همدانی به درخواست عده ای از طلاب

اعمال مخصوص شب و روز دحوالارض

چه کسی درباره افزایش حقوق بازنشستگان تصمیم گیری می کند؟

فال ابجد روزانه | فال ابجد امروز شنبه 4 تیر 1401

حرکت در مسیر ولایت جنگ ادراکی و شناختی دشمن را خنثی می کند

ضرورت اجرای تعهدات هیئت حاکمه سرپرستی افغانستان درباره حق آبه هیرمند

درخواست پنس از بایدن علیه ایران در نشست گروهک منافقین | واکنش غریب آبادی

بازداشت 16 نفر از مسببین و مرتبطین حادثه «متروپل»/ پرونده در شعبه ویژه با سرعت در حال رسیدگی است

فال حافظ روزانه | فال حافظ امروز شنبه 4 تیر 1401 به همراه تفسیر دقیق

آغاز بتن ریزی دیواره دوم نیروگاه اتمی بوشهر

هنوز در سلول انفرادی هستم و به چشم پزشک دسترسی ندارم!

واکنش امام جمعه شیراز به کشف حجاب نوجوانان در بلوار چمران | ممکن است مسئله سیاسی - امنیتی در بین باشد

رییسی کدام وزرا را حذف می کند؟

تقدیر امام جمعه شهرستان ری از اقدامات دادگستری کل استان تهران

واریز یارانه ها تا چه زمانی ادامه دارد؟

واکنش به «خبر ترور و وخامت حال» طائب، رییس برکنار شده اطلاعات سپاه + عکس

نماینده ولی فقیه در گلستان: با هر کسی که همنشین می شویم اولین حرف آنها در ارتباط با گرانی است

اسلامی: روند اجرای واحد های جدید نیروگاه بوشهر متفاوت از گذشته خواهد بود

اعضای هیئت مدیره جدید انجمن زبان شناسی معرفی شدند

حمید نوری: هنوز در سلول انفرادی هستم

جزییات طرح خدمات جهادی قضایی در مناطق محروم کشور/ تمامی خدمات رایگان است

توسعه منهای عدالت در جهان معاصر موجب گسترش بحران های جهانی شده است

هنجارشکنی دهه نودی ها در شیراز کشور را بهم ریخت!/ فیلم

آغاز عملیات بتن ریزی راکتور دوم نیروگاه اتمی بوشهر 

بازداشت 16 نفر از مسببین و مرتبطین حادثه «متروپل»/پرونده در شعبه ویژه با سرعت در حال رسیدگی است

اسم ها به ما چه می گویند؟

اسم ها به ما چه می گویند؟