گل محمدی انتخاب کرده بود که فقط پنجره باشد، نه دیوار!

غم انگیز است وقتی بعد مرگ یک دوست می فهمی چقدر دوستش داشته ای.

این پیامد پنجره زیستن است.

پنجره هنگامی که چشم اندازی پیش رویت می گشایدِ، خود پنهان می شود.

- به گزارش جماران؛ دکتر محمدجواد کاشی عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی در یادداشتی اینستاگرامی نوشت: در این عالم فیک و خالی بند، به سختی می توان راهی به اصالت جست.

اما گل محمدی راهش را پیدا کرده بود.

انتخاب کرده بود فقط پنجره باشد نه دیوار.

می توان با عناوینی نظیر دانشمند و استاد فرزانه و مترجم بزرگ از او یاد کرد.

او این همه بود، اما این همه او نبود.

چنان سبک می نشست، سبک بر می خاست، سبک نگاه می کرد تا به جای خودش خاک باران خورده یک دشت مشامت را پرکند.

باد بوزد، پرنده ای بخواند.

نهالی در دلت ریشه کند.

دیری است دنیای ما از پنجره تهی شده است.

همه دیوارند.

مدعیان تهی مغز، تهی روح، تهی دل، تهی جان اما پر سر و صدا و مدعی.

دیوارهای سخت و سردی که گاه رویاروی هم، گاه در کنار هم جهان مان را پرکرده اند.

پر است عالم ما از هیکل های بدقواره سیاه با صداهای نخراشیده با هزاران بار پژواک بی پایان.

آنچه نیست پنجره است.

غم انگیز است وقتی بعد مرگ یک دوست می فهمی چقدر دوستش داشته ای.

این پیامد پنجره زیستن است.