خانم معلم مهربان و شاگردان دوست داشتنی اش

بعضی بچه ها از فامیل هایشان گوشی موبایل قرض می گرفتند که این برای بلند مدت امکان پذیر نبود، همینطور هم با اینترنت بسیار ضعیف روستا، امکان برقراری ارتباط تصویری با بچه ها وجود نداشت.

- خبرگزاری فارس  ـ گروه تعلیم و تربیت: برایش نفس کشیدن سخت بود؛ انگار با هر کلمه ای که سعی می کرد از زیر ماسک انتقال دهد، نفس هایش سنگین تر می شد؛ دکترها تأکید کرده بودند که نباید از خانه خارج شود تا مبادا گرفتار ویروس بی رحم کرونا شده و اوضاع بدتر شود اما مگر دل خانم معلم راضی می شد؟ مگر می توانست نسبت به بچه ها بی تفاوت باشد و در خانه بماند؟! آخر آنها نه گوشی موبایل داشتند نه اینترنت درست و حسابی!  پرش افکار گرفته بود؛ هر دقیقه به یک چیز فکر می کرد؛ امروز تخته و ماژیکش را هم جا گذاشته و کلافه بود که با صدای یکی از بچه ها به خودش آمد.

چشمان معصوم کودک براق و صورتش خندان بود با هیجان گفت: خانم معلم ناراحت نباشید ذغال آوردم.

متعجب پرسید: ذغال برای چه؟ دانش آموز با اشتیاق گفت: امروز تخته نداریم اما ماشین شما سفید است با ذغال روی آن بنویسیم خوب دیده می شود .

  صدای خنده بچه ها بالا رفت و معلم را نیز به خنده وا داشت؛ هرکس با یک ایده از جا برخاست تا درس شان را تمرین کنند، یکی با ذغال روی ماشین، یکی با آب روی زمین و دیگری با چوب روی خاک، هریک به نحوی در حال نو�