ترانه، فرزندی مظلوم که جایی در ادبیات مشهد ندارد

ترانه عضو مشترک خانواده ادبیات و موسیقی است.

سالیان بسیاری از تولد او گذشته و پیشرفت های بسیار خوبی را کسب کرده است، همیشه در بین مردم حضور داشته و همراهی شان کرده، - ایسنا/خراسان رضوی ترانه عضو مشترک خانواده ادبیات و موسیقی است.

سالیان بسیاری از تولد او گذشته و پیشرفت های بسیار خوبی را کسب کرده است، همیشه در بین مردم حضور داشته و همراهی شان کرده، اوقات خوبی را برایشان رقم زده و خاطرات ماندگاری را برایشان به وجود آورده است؛ همیشه با پای برهنه در کوچه و بازارهای شهر قدم زده و دردها و عاشقانه های مردم را در بین آن ها فریاد زده است، آری.

خاستگاه ترانه توده مردم بوده و به همین دلیل است که زبان آن را زبان کوچه و بازاری نامیده اند و با زمزمه شدن همیشگی اش بر زبان مردم این سرزمین، ثابت کرده است که نزدیک ترین ژانر ادبیات فارسی به مردم است.

شاید بتوان گفت ترانه، عنصر اولیه و تشکیل دهنده اصلی یک اثر موسیقی خوب و عامه پسندترین ژانر ادبی است، اما در بین هر دو خانواده موسیقی و ادبیات مظلوم واقع شده و سرایندگان او معمولا در بین مردم ناشناخته هستند.

او را پیش از ترکیب با موسیقی، شعر محاوره می نامند و در اکثر مواقع در قالب های شعری چهارپاره، مثنوی، غزل، دوبیتی و رباعی سروده می شود؛ با این حال عده ای او را گونه ای از شعر نمی دانند و با حضور