سرنوشت دانش آموزان مدارس کپری، کانکسی و درختی چه می شود؟

در این دست روستاهای محروم که پراکندگی آن استان های مختلفی از جنوب تا شرق کرمان تا خراسان و سیستان و بلوچستان و هرمزگان را شامل می شود، اغلب امکانی برای دسترسی به شبکه مخابرات و اینترنت وجود ندارد.

- سال تحصیلی در شرایطی زودتر از زمان همیشگی آغاز می‌شود که برای دانش‌آموزان مناطق محروم در عمل هیچ‌گونه برنامه‌ریزی مشخص و کمک‌کننده‌ای وجود ندارد.

دو معضل اساسی در این مناطق وجود دارد: اساسا اینترنت وجود ندارد یا اگر دسترسی به اینترنت هرچند ضعیف هم وجود داشته باشد، دانش‌آموزان چنین خانواده‌هایی اغلب فاقد گوشی هوشمند یا تبلت یا لپ‌تاب هستند.

از‌این‌رو دانش‌آموزان روستایی به‌طور جدی فراموش شده‌‌اند.

در روستاهای بسیار دوردست که اغلب در مناطق صعب‌العبور قرار گرفته‌اند، علاوه بر مدارسی به شکل مرسوم که از سوی آموزش‌و‌پرورش‌های استان یا نهادهای خیریه شخصی یا عمومی ساخته شده، گونه‌های دیگری از مدارس نیز به وفور دیده می‌شود.

1.

مدارس کپری؛ یعنی مدرسه‌ای که در کپرها تشکیل می‌شود.

بعضی از مدارس کپری دارای نیمکت، ولی اغلب دانش‌آموزان روی موکت نشسته و هر شش پایه در همان مدرسه کپری از سوی یک معلم تدریس می‌شود.