امام باقر(ع) و حس مسئولیت و شرمندگی ما!

پایگاه خبری جماران، بدون شک شیخ اجل سعدی از نامداران عرصه شعر و فرهنگ و معرفت است، اما از آنجا که معصوم نیست گاهی برخی کلمات در آثار اوست که نیاز به تصحیح و یا توجیه دارد.

یک نمونه اش چنین است: چندین چراغ دارد و بیراه می رود بگذار تا بیفتد و بیند سزای خویش اگر این بیت؛ داروی بی حسی به جامعه در قبال مسئولیت هایش باشد، قطعا قابل قبول نیست و مردود است.

درس بزرگ دین که از زبان امام باقر(ع) به ما رسیده بر خلاف این ذهنیت است.

ایشان می فرمایند: آزمون ما با این مردم بسیار دشوار است، برای اینکه ما اینها را دعوت کنیم نمی آیند، اگر هم رها کنیم؛ راهی غیر از این نیست! بَلِیَّهُ النَّاسِ عَلَیْنَا عَظِیمَه ٌ إِنْ دَعَوْنَاهُمْ لَمْ یُجِیبُونَا وَ إِنْ تَرَکْنَاهُمْ لَمْ یَهْتَدُوا بِغَیْرِنَا (فقیه 405/4) یعنی ما نمی توانیم بخاطر برخی مخالفت ها و دشمنی ها و یا فریب خوردن ها، بگوییم: بگذار تا بیفتد و ببیند سزای خویش ما شیعیان در رابطه با حس مسئولیت در مورد مسائل مهم جامعه، شرمنده ایم! امام پنجم ما حضرت باقر(ع) چه حس مسئولیتی داشت و چه غصه دار بود نسبت به جامعه و از ما چه حس مسئولیتی خواست، و ما کجاییم؟ دو نمونه مهم در حس مسئولیت ؛ 1 ) حس مسئولیت در مواجه با مشکلات اقتصادی جامعه درس امام پنجم این است؛ ما نمی توانیم نسبت به درد فقر و بیکاری مردم ب