مرد خاموش میدان مبارزه

در همان دهه نخست انقلاب، گزارشی از وضعیت اجتماعی کشور ارائه دادم.

وزیر کشور آقای ناطق نوری بود و من هم کارمند آنجا بودم.

این گزارش به دولت آمد و پس از بحث و بررسی منجر به شکل گیری کمیسیون اجتماعی زیرنظر وزارت کشور شد و بعدها به شکل گیری معاونت اجتماعی و تفکیک آن از معاونت سیاسی انجامید.

در آن سال‎ها جلسات اصلی کمیسیون ماهانه و بیشتر با حضور وزرا و رؤسای سازمان های ذیربط آقایان ناطق نوری (وزیر کشور)، خاتمی (وزیر ارشاد)، حبیبی (وزیر دادگستری) پرورش و اکرمی (وزیر آموزش و پرورش)، فلاحیان (رییس کمیته انقلاب اسلامی) و آیت الله جنتی (رییس سازمان تبلیغات اسلامی) تشکیل می شد که یکی از آنها هم آقای سرحدی زاده بود که مسئولیت وزارت کار و امور اجتماعی را برعهده داشت.

او در همه جلسات کمیسیون شخصاً شرکت می کرد.

با آنکه در آن سال ها به لحاظ سیاسی با آقای ناطق نوری (مؤسس و رییس این کمیسیون) فاصله داشت.

هر چند آقای ناطق هم در عرصه خدمت جناحی رفتار نمی کرد.

مثلاً با آنکه خود رییس کمیسیون بود ولی برخی جلسه ها را در دفتر وزیر ارشاد برگزار می کرد.

یک بار، یکی از معاونانش در این باره به او گفت این کار شما مثل آن است که بگویید از شما دعوت می شود که در منزل بنده برای صرف صبحانه حضور به هم رسانید ولی آدرس منزل وزیر ارشاد را بدهید.