شاعر علوی باید نقشش را عوض کند

شاعر علوی اگر می خواهد پای خود را جای پای شاعران بزرگی چون دعبل و کمیت و فرزدق بگذارد، از این پس به جای بازی در نقش «عاشق دلباخته»، - رضا اسماعیلی می گوید: شاعر علوی اگر می خواهد پای خود را جای پای شاعران بزرگی چون دعبل و کمیت و فرزدق بگذارد، از این پس به جای بازی در نقش عاشق دلباخته ، باید نقش عاشقِ عاقل معرفت ساخته را بازی کند.

این شاعر در یادداشتی که با عنوان غیبت نهج البلاغه در شعر آیینی در اختیار ایسنا قرار داده نوشته است: توسط پیران و پیشکسوتان شعر آیینی بارها و بارها بر این دقیقه تاکید شده است که اگر ادعای دوستی علی(ع) را داریم و می خواهیم در شمار محبان واقعی آن حضرت باشیم، باید در شعر علوی در کنار محبت، به معرفت علوی هم بپردازیم.

این که علی که بود، چه کرد و چه می خواست؟ برای تحقق این مهم، سیمای راستین علی را نه در آیینه غبارگرفته غرض ورزی معاندان و نه در باورهای خرافی غالی گران، بلکه در آیینه بی غبار قرآن و نهج البلاغه باید به تماشا بنشینیم.

تهی دست بودن شعر علوی، به خاطر دوری و مهجوری نهج البلاغه است.

متاسفانه یکی از بزرگ ترین کاستی های شعر علوی، عدم توجه به نهج البلاغه است که از آن می توان به عنوان برادر قرآن نام برد.