مورد عجیب آقای خیام

چند نکته درباره شاعری بزرگ که در روزگار خودش به شاعری شناخته نمی شد.

- به گزارش ایسنا، روزنامه اعتماد نوشت: در سنت ادب فارسی، رباعی کوتاه ترین قالب شعری است.

همین کوتاهی، برای رباعی یک جور تشخص و ویژگی آورده.

توی ادبیات کلاسیک ما کارهای فوق العاده و حیرت انگیز کم نیست اما رباعی چیز دیگری است.

غزل های حافظ و سعدی (به قول صائب) آن قدر بلند افتاده اند که همه متفق القول شده ایم اوج شعر فارسی غزل است.

اما وقتی شاعری بتواند توی دو بیت، یک اثر عالی بسازد، تازه معلوم می شود عیارش چند است.

خیام یکی از همین دست شاعران است.

او فقط تعدادی رباعی اصیل دارد و یک قطعه عربی هفت، هشت بیتی.

خیام با همین چند رباعی ساده دل ملتی را برده است.

در مورد رباعیات خیام چند مساله عجیب وجود دارد؛ اول این که او اصلا خودش را به عنوان شاعر نمی شناخت و در 13 رساله ای که از او مانده، حتی یک بار هم به شاعری خودش اشاره نکرده.

برای معاصرانش هم که او را با عناوینی مثل خواجه امام یا حجت الحق یاد کرده اند، مقامش در فلسفه و علم مهم بوده.

ازجمله این معاصران یکی هم سنایی شاعر بوده که یک بار در زمان اقامتش در نیشابور به نوکرش اتهام دزدی می زنند و سنایی برای رفع مشکل، نامه ای به خیام نوشته و از او کمک گرفته ولی در این نامه هم که یک شاعر نوشته و در آن انواع تعریف و تمجیدها از خیام ه