کرونا و ضرورت خانه تکانی ذهنی

کرونا که از آن به عنوان طاعون عصر جدید هم نام برده می شود، خیلی جدی، آرام و بی سر و صدا راه خود را در پیش گرفته و برای ورود به خانه ها و بدن ما چهار نعل می تازد، اهل تعارف نیست و بی دعوتی هرجا که ذره ای شرایط برایش مهیا باشد، وارد می شود.

دهکده جهانی که مک لوهان می گفت، فقط در رسانه نیست، این تنها دنیای مجازی نیست که به یُمن اینترنت و شبکه های اجتماعی هر رویدادی در هر نقطه از جهان را با کمترین فاصله زمانی می توان مشاهده کرد، در دنیای واقعی هم، ارتباطات و فراتر از آن همکاریها، آمد و شدها و دیدارهای فیزیکی هم چنان آنقدر هست که به کار نقل و انتقال و میزبانی ویروس بیاید.

کرونا، ویروسی است که نیازی به ارتباط چندان جدی و حتی نامتعارف و خطرناک چون ایدز هم ندارد، صرف ارتباط، او را کفایت می کند؛ چه طرف مقابل آشنا باشد یا غریب، حتی این ارتباط می تواند هم زمان هم نباشد.

ناقل یا بیمار، ویروس را بر سطحی می گذارد و زمانی بعد دیگری آن را برمی دارد؛ نه اولی عمدی در گذاشتن داشته و نه دومی درکی در برداشتن آن داشته است.

چنین است که کرونا به مثابه ویروسی اجتماعی ظهور و بروز می کند؛ راهی که کارشناسان برای پیشگیری از آن توصیه کرده اند و دولت ها و سیستم های سلامت جهانی و کشورها برایش ارائه داده اند، معنایی جز جمع زدایی از جامعه و خود قرنطینه گی ندارد