خراسان شمالی، از بهار تا بهارستان

محمدتقی بهار مشهور به ملک الشعرا، مشهورترین نماینده بجنورد پس از پیروزی نهضت مشروطه و شکل گرفتن مجلس شورای ملی بود که در دور چهارم مجلس شورای ملی، زمانی که در حال گذراندن دوران تبعید خود در بجنورد بود، از سوی مردم این شهر به نمایندگی مجلس برگزیده شد.

پای این شاعر پرآوازه زاده مشهد، از نوجوانی به محافل سیاسی باز شد و به واسطه انس و الفتی که با افکار جدید پیدا کرده بود به مشروطه و آزادی دل بست.

زمانی که چتر مشروطیت بر فضای سیاسی ایران سایه گسترد، بهار هنوز 20 سال داشت که به جمع مشروطه خواهان خراسان درآمد و به انجمن سعادت خراسان راه یافت.

اولین آثار ادبی- سیاسی او در روزنامه خراسان بدون امضا به چاپ می رسید که مشهورترین آن ها شعری مستزاد بود که در آن محمدعلی شاه قاجار را مخاطب قرار داده بود.

بهار با دیگر شاعران روشنفکر عصر مشروطه، به خصوص میرزاده عشقی، دوستی و روابط صمیمانه و نزدیک داشت و در 1303، در دوره نخست وزیری رضاخان به همراه عشقی و با همکاری او، مثنوی معروف جمهوری نامه را در مخالفت با جمهوری رضاخانی سرود.

او سه دوره نماینده مجلس بود و زندگی سیاسی او همراه بود با انتشار ده ها کتاب شعر و نثر و مجله نوبهار که تا مدت های زیادی چاپ آن ادامه داشت.