خنده تلخ ما از گریه غم انگیز تر است

مهدی طرفی؛ * ما عادت کردیم به بی عدالتی، به فریاد هایی که شعار هایی توخالی بیش نیست، گریه های مادرانه ای که طعم فقر را صدا می زند، - اینجا همان جاییست که به دست مردم خود در حال نابودی است؛ مردمی که بجای مطالبه گری، جوک می سازند.

مردمی که از انتخاب های نادرست خود درس نمی گیرند، مردمی که جای حل مشکل دنبال شانه خالی کردن هستند.

گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو-مهدی طرفی؛ * ما عادت کردیم به بی عدالتی، به فریاد هایی که شعار هایی توخالی بیش نیست، گریه های مادرانه ای که طعم فقر را صدا می زند، به تعطیلی کارخانه ها و نفس های خسته ای که طعم خاک می دهد، به نخل هایی که دیگر سر ندارند.

ما روزانه می بینیم که کارون نابود می شود، باران رحمت گریبان فقیران را می گیرد.

می بینیم که وزیر و وکیلش با پیاده وری بر برگان خزان طعم طبیعت را بچشد و پیرمردی بازنشسته که حاصل تلاش سی ساله خود را در سه ساعت باران نابود شده می بیند.

ولی ما می خندیم، تا کسی نشنود که اینجا زندگی سخت جریان دارد، وقتی خاک می شود با خنده می گوییم ما خاک شش داریم! سیل که می شود با خوشحالی شهرمان را ونیز می خوانیم! چله تابستان با خوشحالی می گوییم، رَنک یک جهانی شدیم.

آلوده ترین شهر جهانیم و به آن افتخار می کنیم.