«روانشناسی در عکاسی»

یک استاد روانشناسی معتقد است که می توان از تعامل روانشناسی و عکاسی برای مقاصد درمانی و یا ذهن آگاهی، درک بهتر نظر مخاطبان و منتقدان و درک تقریبی از هیجانات و شخصیت عکاسان استفاده کرد.

- مهدی امانی سه شنبه شب در کارگاه روانشناسی در عکاسی عنوان کرد: ابزاری که هنرمندان برای تولید یک اثر و سبک خاص خود استفاده می کنند باید قابلیت انتقال تمامی هیجانات و عواطف روان انسان از قبیل عشق، خشم، غم، ترس و شادی را داشته باشد.

وی با اشاره به اینکه هنر مدرن تعریف مشترکی ندارد، اضافه کرد: باید به تفاوت هنر با فن توجه کرد، در حقیقت فن مهارت ها و تکنیک های به کارگیری ابزار و اجسام برای تولید یک اثر است که الزاما نیازی به داشتن ویژگی های هنری ندارد.

استاد روانشناسی دانشگاه پیام نور بوشهر با برشمردن هفت هنر اصلی عنوان کرد: شاخه های متنوع هنر شامل موسیقی (آهنگسازی، نوازندگی، خوانندگی،.

)؛ ترسیمی (نقاشی، خطاطی، گرافیک، طراحی دیجیتال،.

)؛ نمایشی (تئاتر، خیمه شب بازی، نقالی)؛ ادبیات (داستان، شعر، نمایشنامه، فیلمنامه،.

)؛ رقص و حرکت که به عقیده من می تواند زیرمجموعه هنرهای نمایشی باشد؛ تجسمی (حجم سازی، عکاسی، طراحی،.