عارفی که بزرگان عرفان را به وجد آورد...

یک متخصص زبان و ادبیات فارسی در دانشگاە کردستان عقیده دارد، شمس تبریزی از زمره عارفانی است که در ادبیات ایران زمین از چند منظر بسیار حائز اهمیّت است، - یکی آنکه خود، عارف و مُرادی است که با سخنان و گفتارش، شیفتگان زیادی را دور خود جمع کرده است و دیگر آنکه، نقشی اصلی و اساسی در شکوفایی مولانا و خلق شاهکارهای او داشته است.

همین مایه از شمس، ارزش و جایگاه او را میان عارفان نشان می دهد.

هیواحسن پور در گفت وگو با خبرنگار ایسنا گفت: ظاهراً شمس سخنان خود را ثبت و ضبط نکرده و همین مقدار از سخنان او نیز که در کتاب مقالاتش باقی مانده است، حاصل سخنرانی ها و جلساتی بوده که برای مریدانش برگزار کرده است و مریدان، آن را به رشته تحریر در آورده اند.

پریشانی و عدم سامان مقالات شمس نیز دلیلی جز این نمی تواند داشته باشد.

شمس، خود به نارسایی نوشته اقرار می کند، شاید دلیل اینکه سخنان خود را مکتوب و مضبوط هم نمی کرده، است همین اعتقاد و دلیل باشد: من عادت به نبشتن نداشته ام.

هرگز! چون نمی نویسم در من می ماند و هر لحظه مرا، روی دگر می دهد.

به گفته وی، این خاصیّت تجربه ها و جهان های معرفتی عارفان است؛ زیرا عرفان، زبان گریز است و نمی توان در قالب الفاظ نارسا و با دایره مدلولی محدود، آن را بیان کرد.