از پدرخوانده ها تا چاپ اثر برای کمان ابروی شاعر

علیرضا پنجه ای که معتقد است وجود مافیا در ادبیات ایران باعث دیده نشدن برخی آثار خوب شده است، می گوید: این که نشریه ای برای کمان ابروی فلان شاعره کارش را چاپ کند، - فایده ای ندارد.

این شاعر و روزنامه نگار که 27 مردادماه پنجاه و هشت ساله شد، در گفت وگو با ایسنا، درباره ی سابقه ی فعالیت خود در عرصه ی رسانه اظهار کرد: مثل هر کس که در حوزه ی علوم انسانی فعال می شود، من هم تجربه ی روزنامه نگاری ام را در دوره ی راهنمایی تحصیلی با روزنامه دیواری برای مدرسه آغاز کردم.

آن زمان ما با جدول هایی که طراحی می کردیم، سعی داشتیم اسامی نویسندگان و آثار ادبی مورد نظر خود را در ذهن همکلاسی های مان تسری دهیم و آن ها را به سمت دغدغه های خودمان معطوف کنیم.

در دهه ی 50، ما دفترهای 100 و 200 برگ می گرفتیم و با تعیین موضوعات مختلف مانند زندگی، عشق، پنجره، بهار، پاییز ، امید، و.

آرای مان را زیر تیترها می نوشتیم و آن ها را به دوستان مان می دادیم تا آن ها هم نظر خود را بنویسند.

از همین فعالیت ها بود که ما نسبت به فعالیت های هنری، ادبی و روزنامه نگاری تمایل پیدا کردیم.

من اولین کتابم را در سال 57 پیش از انقلاب منتشر کردم، شعرهای این مجموعه را از میان همین تکه های شاعرانه که در دفتر عقاید می نوشتم، برگزین کردم.