عطش برخی شاعران برای به نمایش گذاشتن خود

هرمز علیپور با اشاره به عطش برخی شاعران برای به نمایش گذاشتن خود می گوید برخی برای دیده شدن کارهایی می کنند که آدم حیرت می کند.

- این شاعر در گفت وگو با ایسنا، درباره رسانه دار بودن یک طیف خاص از شاعران و در مقابل آن رسانه نداشتن شاعرانی دیگر که باعث کمرنگ شدن آن ها می شود، اظهار کرد: خود من هم قبل از انقلاب یعنی در آغاز شاعری ام به تنها چیزی که فکر می کردم دغدغه دیده شدن بود.

شعر را هم به عنوان یک نیاز روحی و انگیزه دهنده برای تحمل سختی و ناملایمات و برای خلوت انسانی می گفتم، اما متاسفانه در طول این 40 سال مسائلی دیدم که انگار اصلا دیگر شعر یادم رفته باشد، برای آدم ها مسئله دیده شدن، حسرتی شده است که بعضا به چیزهایی متصل می شوند که آدم حیرت می کند.

او با اشاره به عطش برخی شاعران برای به نمایش گذاشتن خود گفت: من به عنوان آدمی اجتماعی و شاعری که برای شعر ارزش قائل هستم، به شعر نگاه می کنم و به زندگی شخصی شاعر کاری ندارم، چون معتقدم شاعر اگر شاعر باشد، اگر تمام جهان بخواهند جلو جلوه یا حضور او را بگیرند، موفق نمی شوند؛ همانند گلی که در سنگ و صخره هم خودش را نشان می دهد.

شاعر واقعی شعر می گوید و توقعی از کسی ندارد.

عظمت شاعری باید در آزادگی و نداشتن حسادت باشد.