یادی از سید حسن حسینی طرحی سیاسی برای بازیابی حکمت فلسفی و شوریدگی عرفانی

اشعار سید حسن حسینی تنها ادبی نیست، ما می توانیم با خیام حکمت فلسفی بگوییم و با ابوسعید و باباطاهر شوریدگی عرفانی داشته باشیم اما حسینی این دو ظرفیت را در طرحی سیاسی بازیابی کرد.

- خبرگزاری فارس، گروه اندیشه: سید حسن حسینی در آخرین روزهای تعطیلات نوروز 1383 از دنیا رفت.

او را به عنوان یک شاعر می شناسند؛ ولی در کشوری که مرز دقیقی میان شعر و تفکر نیست، هر چند فلسفه با واژه های تخصصی و فرم مقاله هایش کاملا متفاوت است ، ولی تا جایی که به تفکر مربوط می شود، این امکان وجود دارد که شعر به  نحوه ی تفکر باشد.

خود سید حسن حسینی در مقدمه کوتاهی که بر طلسم سنگ نوشت، گفته بود سال های آغازین پیروزی انقلاب با تنی چند از همگنان، شامگاهان به خواندن دیوان های بزرگان شعر فارسی می نشینیم؛ انگار می خواهیم گسلی تاریخی را ترمیم کنیم.

شور و شوق نوآوری در واپسین سال های نظام گذشته، ما را سخت دور افکنده است از آنچه که در اصل می بایست سنگ زیرین بنای تجدد و تازه خواهی باشد.

این اشاره کوتاه شاعر، راز ایده ی شاعرانه سیدحسن حسینی را روشن می کند.

در واقع آنها در نقطه ای ایستاده بودند که همزمان می شد نوآوری، اندیشه و میراث داری گنجینه های قدیمی را تدارک کرد.