مصیبت های یک واگذاری شتابزده «قافله شعر و ادب» در محاصره بتن و سیمان

تنها در تبریز می توان اثری با شکوه و قدمت مقبره الشعرا یافت؛ و باز تنها در تبریز است که می توان با همکاری جمعی از مسوولان، اثری با قدمت و اعتبار مقبره الشعرا را این چنین خوار و خفیف کرد.

- به گزارش خبرگزاری فارس از تبریز وقتی غلامرضا فرزان مهر در سال 1350 بَرنده مسابقه طرح المان معماری مقبره الشعرا شد، فکرش را هم نمی کرد که سال ها بعد، محراب های تودرتو و زیبای طرحش، به چنین حال و روزی بیفتد.

نام مقبره الشعرا بیش از 30سال است که با خاکبرداری و حفاری و آرماتور و میلگرد مترادف است.

یکی از کاسبان ریش سفید خیابان عارف نقل می کند که از وقتی به خاطر داشته، یک جرثقیل غول پیکر بالای سر مقبره الشعرا دیده است.

حافظه تاریخی این پیرمرد، اگرچه شاید کمی اغراق آمیز به نظر برسد، اما می توان آن را خلاصه ای از سرگذشت دردناک مقبره الشعرا دانست.

سخن گفتن از تاریخ و قدمت مقبره الشعرا، تازگی ندارد.

همه می دانیم که این آرامگاه بزرگ، بخشی از محله تاریخی سرخاب بوده است.

محله ای که مولانا جلال الدین محمد بلخی، از خاک آن تبرک کرده و صدها تن از ادبای نامی ایران و آذربایجان، از جمله اسدی طوسی، خاقانی، قطران، ظهیر فاریابی، همام تبریزی و سلمان ساوجی در این گورستان، روی در نقاب خاک کشیده است.