نگاهی به موضوع اقلیم در ادبیات داستانی

ادبیات تصمیم می گیرد که اقلیمش را به درون بیاورد یا نه.

- ابراهیم دمشناس می گوید: ادبیات تصمیم می گیرد که اقلیمش را به درون بیاورد یا نه.

این نویسنده در گفت وگو با ایسنا، درباره توجه به اقلیم و زیست بوم در ادبیات داستانی اظهار کرد: نوشتن همواره در اقلیم و زیست بوم روی می دهد و بخشی از آن بازتابی از همان شرایط است.

اما در این مورد ادبیات رو به دو سو دارد؛ اقلیمش را نشاندار کند یا بی نشان؛ به عبارتی اقلیم و شرایطش را به متن بیفزاید یا از متن بزداید.

این کاهش و افزایش در خواست ادبیات ریشه دارد فارغ از تمهید الزام مالایلزم.

او افزود: می خواهم بگویم ادبیات تصمیم می گیرد که اقلیمش را به درون بیاورد یا نه.

با این حال کاهش و افزایش فضا هیچ گاه به تمامی صورت نمی گیرد.

برای همین است که در غیراقلیمی ترین متن ها باز هم عناصری از آن اقلیم را پیدا می کنیم؛ در واقع متن و نوشتار بی اقلیم نداریم.

دمشناس سپس بیان کرد: ادبیات همواره در کشاکش با اقلیم است و در این کشاکش تولید می شود؛ در چالش بین انسان و طبیعت، تا کجا می شود اقلیم را نادیده گرفت؟ در زمینه فرهنگی نوشتار و روایت و تمایز و تفاوت فرهنگی هم همین طور است.

یک حرکت غلط دارد شکل می گیرد که این روایت کم رنگ شود و ما شبیه دیگران شویم؛ روایت دیگران که موجود است، چه ضرورتی هست که مخاطب متنی درجه دو �