ادبیات به حال خود رها شده است

بعد از انقلاب به دلیل نبود سیاست گذاری در ادبیات، ادبیات به نوعی به حال خود رها شده است و متولیان نهادهای فرهنگی به نقش آن اهمیتی نمی دهند.

- کامران پارسی نژاد می گوید: بعد از انقلاب به دلیل نبود سیاست گذاری در ادبیات، ادبیات به نوعی به حال خود رها شده است و متولیان نهادهای فرهنگی به نقش آن اهمیتی نمی دهند.

این نویسنده در گفت وگو با ایسنا، درباره توجه به اقلیم و زیست بوم در ادبیات داستانی اظهار کرد: باید برای بررسی این موضوع به مقوله بومی گرایی در ادبیات داستانی در دوره پهلوی بپردازیم، زیرا پیشینه این کار در ایران به دوره پهلوی برمی گردد.

ما ابتدای ادبیات داستانی مان را جمال زاده می دانیم و ادعا می کنیم ادبیات داستانی معاصر ما با جمال زاده شکل گرفته است.

اما در همان دوره اتفاقاتی افتاد که باعث شد ادبیات داستانی ما همسو با جریان ها و سیاست هایی که در دوره پهلوی اعمال می شد، پیش برود.

او افزود: در دوره پهلوی بسیاری بر آن بودند که مردم را از روستاها به شهر مهاجرت بدهند، زیرا کارخانه هایی در آن دروه تأسیس شده بود که به کارگران ارزان قیمت نیاز داشت.

انقلاب شاه و ملت هم در ظاهر به نفع روستاییان بود، اما در عمل فقط بخشی از قدرت خان ها را برداشتند و زمین ها را به روستایی ها دادند، اما این باعث شد روستاییان نتوانند زمین ها را حفظ کنند